Zondag Nagasaki en Hiroshima

Dat zal me dus dit jaar niet overkomen: dat ik het gooien van atoombommen op Nagasaki en Hiroshima helemaal vergeet. Zoals in 2017, tot mijn schaamte.
Om het vak van preek maken en dienst voorbereiden niet te verleren heb ik een dienst ontworpen voor 4 Augustus, die ik nergens hoef te houden. ( 11 Augustus kan natuurlijk ook; maar je zou het ook kunnen ophangen aan 29 Augustus Internationale Dag tegen Kernproeven; van de VN.) Testatoomproef

Ik heb me laten leiden door een woord van Jezus: Je leven hoort niet tot je bezittingen. Lucas 12:15. Wat mij betreft gaat de  NBV daar te ver bij de grondtekst vandaan. Maar goed.

Atoombommen zijn ‘the smoking gun’ dat wij denken dat het leven wel ons eigendom is. (Als dat mogelijk zou zijn is Nagasaki nog moreel schandelijker dan Hiroshima. Vandaar dat ik N maar eens (op aangeven van Günther Anders) vooropgezet heb.)
Wij zouden het leven van de mensheid en de rest evt opruimen, als het zo uitkomt. Dat wil je natuurlijk niet; maar je kunt het wel. Met alle satanische mogelijkheden die dat gaf en geeft.

Het zijn heftige zondagen. Lees hier.

We leven in een bezeten wereld; en we weten het. (Huizinga).

Advertenties
Geplaatst in geloof en kerk, Politiek, Vredesbeweging, Welzijn | 1 reactie

Klein religieus afval

Echt grote schoonmaak, zoals in mijn jeugd, doet niemand meer.
Ook in de kerk niet.
Maar zo nu en dan moet je toch wel wat. En wat dan weg kan, kan dan mooi bij het ‘klein religieus afval’. Ik weet niet aan wie we dat mooie begrip te danken hebben.

Bij ons zetten we de dienst op Nieuwjaarsdag erbij. Doen we niet meer. Er komt heus wel weer een gewone zondag achteraan, en dan kom je maar naar de kerk. Dan maar handen schudden, prevelementje, knuffel. Veel praktischer.

Net wat je zegt: helemaal geen grote schoonmaak.

Ik heb er toch wat van te vinden. Maar het is niet iets om boos over te doen. Lees maar. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dagboek Günther Anders

In een vorig bericht gaf ik al aan dat ik bezig was de dagboeknotities van Günther

AndersTVClose83.gif

Anders op TV 1983

Anders te vertalen, die hij maakte tijdens zijn deelname aan een congres in Tokio 1958. Het is zijn ‘favoriete’ onderwerp: de anti-atoombeweging. Maar nu van heel dichtbij. Hij loopt mee in een lange tocht met de moeder van het eerste stralingsslachtoffer van de atoomproeven. Hij is op de ziekenzalen van de ‘overlevenden’ van Hiroshima. Het woord ‘overleven’ verandert dan dramatisch van betekenis. Hij vermeldt zijn blokkades als hij in het atoommuseum de schaduw beschrijft die overbleef van iemand die zelf door de bom weggeflitst werd. Hij is ook bij de afgoderij van de gedenktekens. Noteert stevige discussies. Een heel belangrijke met mensen die menen dat je bv tegen het fascisme etc. het offer van de zelfmoord van de mensheid maar moet brengen. Offer aan wie? Niks mensheid die zelfmoord pleegt: een paar machthebbers gooien bommen. Er is geen God aan wie je zo’n offer kwijt kunt; laat staan dat een God dat vraagt. Dat alleen is al een goede reden om aan te sluiten bij de anti-atoombeweging. Vredesvlag uit op 6 en 9 augustus!vredesvlagintop

 

Voor diepte in de anti-atoombeweging ook nu dus nog: Günther Anders!
Hij neemt  er ook twee schitterende vertellingen in op. Die heb ik ook los op de site gezet. ‘De schreeuw‘. Prachtig: alle verbijstering, ontzetting, verdriet en woede balt zich in een grote zwerm samen in de slaapkamer van de eindverantwoordelijke voor het gooien van de bom op Hiroshima. De man slaapt rustig door!
En ‘De verkeerde antwoorden’. Een variant op einde van de wereld bij Noach.

Het dagboek in mijn werkvertaling vind je hier. Het kreeg van Anders de titel mee: ‘De man op de brug’. Het is te vinden in een uitgave ‘Hiroshima ist überall’. Daar staat ook een geduchte rede in met de titel: ‘de drie wereldoorlogen’. En de nog niet vertaalde briefwisseling met Claude Eatherly, weerman aan boord van het vliegtuig dat de atoombom op Hiroshima gooide.

Geplaatst in Politiek, Vredesbeweging | Een reactie plaatsen

de verkeerde antwoorden

Ben weer een parel van vertelkunst van Günther Anders tegengekomen. Buitengewoon. Doet mij wel denken aan Guus Kuijer met zijn Bijbel voor ongelovigen. Dus het is  wel eredivisie vertelkunst, wil ik maar zeggen.

Afbeeldingsresultaat voor ark van noachHet is weer nav het Noach verhaal van de Bijbel. Daar heeft Anders ook al een toneelstuk over geschreven. Zie elders. 

Omdat het steeds meer bon ton wordt om maar te accepteren dat er atoomwapens zijn, – – en omdat we regeringsleiders kiezen die bereid moeten zijn ermee te gooien (hoe immoreel is dat!)
– en omdat er zelfs enorme bedragen op tafel moeten komen om die nog te verbeteren (Hoe gek wil je het hebben! Doder dan dood kan niet. Meer niets maken van alles wat we al kunnen vernietsen bestaat niet)
blijf ik maar teksten verzamelen die ons op het hart drukken dat we ervan af moeten. Dit keer geen barse verhalen en banvloeken over een Trump of een Kim Yong Un, maar een zeer gevoelig verhaal: ‘de verkeerde antwoorden’. Want Hiroshima is overal. Misschien dat nu het kwartje wel valt, voor je kleinkinderen bijvoorbeeld; en allen die daar verre zijn…

(Ik werk ook aan een vertaling in het Nederlands van het hele dagboek van Anders “Hiroshima ist überall” , waar dit verhaal in voorkomt. Binnenkort hoop ik het op mijn website te kunnen plaatsen. Dan kan iedereen het nog lezen voor 6 Augustus als we herdenken dat de Bom Hiroshima en Nagasaki vernietigde. Daar is zo veel bij te bedenken, dat we dat beslist moeten doen. )

Geplaatst in geloof en kerk, Humor, Politiek, Vredesbeweging | Een reactie plaatsen

En als er nu geen 150 doden vallen?

Aanval van Amerika op Iran ging niet door.
President Trump instrueert zijn generaal dat een onbemande drone niet gewroken hoeft te worden ten koste van 150 dode mensen (inclusief kinderen, natuurlijk).
De kenners denken dat het alleen voor binnenlands gebruik kan bedoeld zijn, deze krachtpatserij van Trump en dan de genadige god uithangen. Alsof we een evt. moordenaar nog dankbaar moeten zijn dat hij de moord heeft afgeblazen.

Ik heb er nog wat andere verontrustende gedachten over opgeschreven. Want het is geen niemendalletje. Lees verder.

Geplaatst in Politiek, Vredesbeweging | Een reactie plaatsen

De voetbalmevrouw

Ze zijn anders. Ze zijn beslist anders, die voetbalsters. Dan mannen. Men zegt wel: ‘Daar moet je niets achter zoeken.’ Ik zeg: ‘Daar moet je wel degelijk iets bijzonders achter zoeken. Dat moeten we zo houden!’.

Natuurlijk kunnen vrouwen ‘voetballen’. Iedereen kan het. Robots zelfs. Bedoel ik niet denigrerend.  Zo simpel is het spel ook bedoeld. Mannelijke profs zijn een sprongvariant; geenszins de norm. Nooit bedoeld om een wereld met eigen spelregels van wangedrag te ontwikkelen. In die  branche doken toch voor het eerst zgn ‘bobo’s op. Toen hadden we moeten weten dat we op de gladde helling zaten. Toen moest het kijksport worden. Toen moesten we een VAR ontwikkelen. Toen moest je een F-side hebben, of zitten de hooligans daar niet?

Naam

Toch moet het voetballen van vrouwen wel nog even tussen aanhalingstekens. Totdat wat zij van schoppen tegen een leren monster maken een andere/betere naam heeft gekregen. Tot die tijd blijft het ‘vrouwenvoetbal’ immers nog in de gedoogzône van ‘voetbal is oorlog’ waarvan mannen de standaard hebben gezet.  Dat laatste heeft nu al zo lang de kans gehad zich als een verrijking van de mensencultuur te bewijzen, maar het is er niet echt van gekomen, merken we inmiddels. Die kant moet je dus niet op willen met het spel dat vrouwen inmiddels weer hebben uitgevonden. Dan ook maar een nieuwe naam, stel ik dus voor. En wel een beetje rapjes, anders zijn die macho-maniertjes en zelfs hooliganisme en fraude hier ook ingeburgerd. Teken aan de wand was ook dat de huldiging als Europees kampioen: brallen, zuipen, smijten met bier en weer schreeuwen, cuppie omhoog houden, als maar hetzelfde zeggen in een microfoon. Dat haten we zo bij mannen!
Het moet zo’n mooie naam worden dat giftige stalkers als Derksen en Borst het niet meer kunnen vinden. En het moet zo’n inspirerende naam zijn, dat het spel principieel zonder politiehonden en -paarden en -mensen kan.
Voorstellen: Ballon des pieds? Pied de ball? Ik voel ook wel wat voor ‘ballet’. Maar de echte zit er nog niet bij.

Geuzennaam

Zij (en wij) noemen hen vaak ‘meiden’. Ik dacht dat we zo’n ‘geuzennaam’ niet voor de mannelijke doodschoppers hebben. We noemen hen ook geen ‘heren’ natuurlijk, dus om de vrouwen nu met ‘mevrouwen’ aan te duiden klopt wellicht ook niet. Maar ik wilde netjes beginnen. Vandaar in de titel even: voetbalmevrouw.
Niet op de populaire toer. Duidt het ergens, op dat vrouwen dat sfeertje van ouwe-meiden-krentenbrood proberen op te roepen? Het zal toch niet zo zijn, dat alle sponsors van de wereld nu kwijlend voor de kleedkamerdeuren van het vrouwenvoetbal liggen: om dat sfeertje. Of wel? Dan is het zeker tijd om meteen de stormbal weer te hijsen. Vrouwenvoetbal is anders. Maar die onelegante broeken mogen van mij blijven.

Media

Ik kom niet met beschouwingen over het vrouwenvoetbal in het algemeen. Die kwestie van de andere naam vind ik al voldoende. Daar moeten we echt uit zien te komen. En, o ja, we moeten beslist een geheel vernieuwde cursus omgaan met de media hebben en dito journaille. Journalisten nemen het mannenvoetbal nog steeds als norm. Dat is niet de right spirit, denk ik. Wat zegt Marijn de Vries van Trouw daar van?

Maar ik wijs ondertussen wel op een klein stukje interview na afloop van de wedstrijd Nederland  versus Canada. (2-1). De reporter van dienst hengelde maar weer eens naar uitspraken van een van de speelsters over de kritiek en zelfs hoon die hun ten deel was gevallen in alle uithoeken van de pers en sociale media. Of ze niet vond dat de goede wedstrijd van heden de mond snoerde, ‘bijvoorbeeld van ons (journalisten)’.

Alsof het helemaal een non-onderwerp was lachte ze maar eens ontspannen. Niet zo’n cynisch lachje. Gewoon, ze was vrolijk. Ze stond al mijlen ver boven die kwestie. Het hele journaille liet ze staan waar het stond. Haar lach zei veel, Ze beloofde gewoon door te gaan met verbeter-punten. Hier hoorde ik de media-cursist, maar toen kwam het: ‘Maar het voelde wel lekker, ja’. Ze hoefde niet zo nodig nog een puistje uit te knijpen. Ze had lekker gevoetbald of hoe dat straks heten gaat.

Vrouwen zijn bijzonder. Houden zo.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een lied plant zich voort

De titel dekt de lading van dit berichtje niet of nauwelijks. Ik wil even melden dat ik bij lied 764 een paar gedachten opgeschreven heb.

Het was maar een kleinigheid : dit lied kreeg een andere melodie in het nieuwe liedboek.  (Het gerucht gaat – je hebt het niet van mij – dat in schuilkerken  de echte liturgische diehards de afgedankte melodie van Juul Ouwehand nog teder bewaren en zingen. Maar de Commissie van het liedboek zal geen genade tonen als die in Openbare erediensten toch nog opduikt.)

Willem Barnard heeft daar wel wat bij elkaar gedicht; rond het thema zaaien; zaad; Koninkrijk van God. Etc. En ook heel ontroerend, ‘dat we de aarde vergeven moeten, dat zij ons sterven laat’. Aangereikt door Jezus in Lukas 8:4-15. Dat is heel wat. Dat is heel mooi. De vraag dook op of dat Afbeeldingsresultaat voor graanveld

beeld van zaaien (en de oogst, waar Barnard niets mee doet, hier) nog wel mee kan in onze tijd waarin apocalyptische machines, precisie-zaaien een einde aan alle ongewisheid in de landbouw lijken te maken.
Desondanks dit lied blijven zingen.

En toen werd het zo veel, dat ik er maar twee pagina’s van gemaakt heb.

Lees het allemaal maar hier.

En hier.

(geschreven op de dag dat de minister van landbouw moet bekennen dat we voor het geproduceerde voedsel veel te weinig betalen. Daar had ze Barnard vast ook mee op de kast kunnen krijgen.)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen