De rapen

Gaar dus. De rapen.

Geen verbinding meer met internet.
Een hele wereld op zwart. Een hele dag.

Kalmeer me zelf: komt wel weer goed. KPN zal wel een majeure storing hebben. Dat soort gedachten. Gaat zo weer over. En ik kan nog best even zonder.
Ja, wacht eens even: ik kan ook niet bij mijn DRIVE. Al mijn gegevens in the Cloud zijn geamputeerd. Ik kan geen blogje schrijven; ik kan geen telefoonnummer opzoeken.

Ik probeer eens dit; ik klik eens op dat.
Maar vervolgens merk ik dat ook de TV eruit ligt.
En mijn seniorenalarmering. Dat is andere koek.
Ik doe een vertwijfelde poging mijn modem te resetten. Levert ook zero op.

Nu zijn de rapen dus echt gaar. Ik grijp in.
Ik pak de telefoon. Ik gooi de leeflijn naar KPN uit. Nope. Helemaal niks. Ik ben echt afgesloten van de wereld.

Ik praat nog meer op me zelf en de huisgenoot in, dat er geen man overboord is. We zijn beiden nog van voor het internet.
De mist trekt in eens een beetje op: ik heb nog een mobieltje! Nog van vóór de dinosauriërs,- maar toch. Wat kun je dan blij zijn.
En ja hoor daar wil de juffrouw van de helpdesk best door praten. Ik complimenteer haar dat ze zo blijmoedig overkomt bij mijn ellende. Ja, ze kijkt wel even mee en ziet alle ellende op mijn postcode. En neen, er is geen sprake van een storing bij mij in de buurt. Maar ik heb pech. Waarom ik, weet ze niet. Modem is dood en zal dat blijven ook. Ze kan dat niet vanuit haar schuttersputje verhelpen. Morgen stuurt ze een monteur om een nieuwe te brengen.

Dat wordt vandaag dus niks. Met een zekere waardigheid toch wel komen we de avond door. Er waren nog voldoende niet gelezen kranten, zodat we ons niet tot scrabbelen of cluedo hoefden te verlagen. Een avond met alleen maar boeken, gelardeerd met een tijdje darts gooien en twee ontwerpen voor schilderijen bij radio 4 muziek is eigenlijk wel moed gevend. Goeie ouwe radio: doet het nog! Dat is eigenlijk een prima avond. We hadden ook nog kunnen converseren.
Je moet het zelf weer bedenken, dat is wel fascinerend. Je drijft niet mee op wat de TV voorlegt. Dat was altijd wel zo, natuurlijk. Maar om het weer eens te ondergaan: helemaal top! Vriendelijk gaan we onder de dekentjes, want morgen is er weer een nieuw krant! Dan doen we weer mee met de wereld. Ons krijgen ze niet klein.

Ja, ja die volgende morgen. Ik haal de krant die ik al 60 jaar trouw lees van de deurmat…. Maar mooi niet. Niks krant. Dat heb ik weer. Dat heb ik dan ook weer. Zo’n dag dus.
Meteen bellen naar de bezorger. Nummer hangt prominent op prikbord. Hoef ik gelukkig niet op internet op te zoeken. Een beetje goed georganiseerd huishouden houdt daar rekening mee. “Maar dit nummer is niet in gebruik”. Heb ik dus ook weer. Statistisch kan dat niet kloppen, zo veel tegenslag bij elkaar op één adres.

Plan B. Krant in de losse verkoop halen. Ik wil bellen of ze de krant wel hebben gekregen; als ik zonder meer erop af stuif zul je zien dat Trouw ook plat ligt: dat zal ik dan ook wel weer hebben,- in die stemming ben ik zo langzamerhand. Maar er wordt niet opgenomen. Ik blijk verkeerd nummer in te toetsen.
Dus ik naar de winkel. Race tegen de klok. Verkeerslichten werken mee. Zal de laatste net meegenomen zijn, want iedereen… Gelukkig: van verre zie ik de vertrouwde Voorpagina. Ik ga het redden! De niets vermoedende uitbater van de winkel roep ik schertsend toe: “Waarom hebt u wel een Trouw en ik niet?” De man neemt twee tellen om de diepte van de vraag te peilen, en waagt het dan met: “Misschien ben ik wat trouwer dan U?!” Op zich kan dat niet, want ik lees de krant al 60 jaar. Ik geef dat de man ook te kennen. Maar ik complimenteer hem wel met de geweldige reactie.

Als u dit leest is de monteur niet gestrand in een verkeersinfarct rond Rotterdam; dan heeft hij alle palletjes en nippeltjes en piefjes en draadjes op de vereiste manier aangebracht. Een opgeluchte klant achter latend.

En ik gun me een avondje snooker aan de buis. Een lange avond.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Preek die te lang werd om te houden

Ik heb het evangelieverhaal over de rijke (jongeling) voor de zoveelste keer door me heen laten gaan. Ik ben op een gedachte door gegaan die nieuw voor me was. Nl. “Die rijke vraagt nu wel naar dat ‘eeuwige leven’ maar we weten eigenlijk niet wat het is”
En Jezus die dat ook maar laat zitten.

Het werd me er wel wonderlijker door, dat verhaal.  En de preek werd veel langer dan mensen in een kerkbank uit kunnen houden. Misschien wil je het thuis wel eens lezen. Ga je gang.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Iets minder mij

Vanaf 14 oktober 2018 gaat de KRO-NCRV een nieuwe campagne starten.
Als oldtimer in de NCRV-familie kreeg ik er een voorproefje van. Ik zeg er maar bij dat ik al die jaren nooit gedreigd heb met opzeggen van lidmaatschap. Wat me ook aan veranderingen door de strot werd geduwd. Al vind ik het nog steeds een afgang dat ze vanwege de adverteerders etc de weekgids laten beginnen op zaterdag. Het is blijkbaar een apart vak om je niet meer te onderscheiden.

En ook nu krijgen ze me niet zo ver. Ik ben niet woedend of zo.
Maar het clipje zette me toch aan het denken. Volgens mij klopt er iets niet. Maar ik weet niet of ik er wel precies de vinger op heb kunnen leggen. Ik heb er maar een ‘horzeligheid’ aan gewijd. Lees zelf maar.

Geplaatst in media, Politiek | Een reactie plaatsen

Verlate vredeszondag 2018

Drie jaar geleden was ik nergens uitgenodigd om voor te gaan op Vredeszondag. Kan gebeuren. Maar ik was toen wel aan een preek begonnen over Marcus 9: 30-37. Over Jezus en een kind. Dat kind hoeven we in dat verband niet te worden – zoals elders wel staat. Maar we horen dat kind ‘op te nemen’.

P1070348-2

wie een van deze ontvangt

Ik mocht op vredeszondag als kerkganger veel goeds meevieren, NB daags na gezinsmoord in ons dorp; dat heb ik u gemeld.

Maar al die drie jaar stond die preek onafgemaakt op mijn website. Zonder de body van een liturgie. En nu, in 2018 staat die lezing weer op het rooster voor één van de twee zondagen van de vredesweek. Ik heb nu de kans aangegrepen om het af te maken. En een paar weken later kon ik hem houden in B. (ze waren er zelfs blij mee!)  Hier kun je het lezen. ( de vorige versie heb ik verwijderd).

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vredeszondag na een gezinsmoord

We lazen uitgerekend op de afsluitende Vredeszondag over een kind. Daags nadat in ons dorp een gezin met twee jonge kinderen een gewelddadige dood had gezocht/gevonden.

Drie jaar geleden lazen we dit ook al.
“Het kind is de norm”, stond min of meer in een grote regenboog om de dienst geschreven. Dat is wel lef hebben, als de norm zo zwaar geschonden kan worden.

Lees een wat uitgebreider verhaal. Als die vredesbeweging kerk nou eens haar droom kwijt zou raken…..

En iedereen op vredespad natuurlijk.

En over drie jaar lezen we weer van dat kind. Afgesproken. Heb je dan allemaal een vredeskind in huis; of tenminste een Vredesvlag!

Geplaatst in geloof en kerk, kerk, Vredesbeweging | 3 reacties

Buiten de Internationale orde

John Bolton haalt keihard uit naar het Internationale Strafhof in Den Haag.
Wat een beschamende vertoning.
Die houding.
Met zo’n instelling willen we je hier niet over de vloer hebben, Yankee!

En op 4 en 5 Mei al helemaal niet meer! Lees mijn voorstel, als je wilt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wraak en doodstraf

In een nieuwe aflevering in het Huis van de Psalmen heb ik nagedacht over Psalm 18. Doet pijn aan onze beschaafde oren.
Wat een onmogelijk iets eigenlijk: geweld en dan wil je daar ‘genoegdoening’ voor. Het woord alleen al.
Je kunt het zeker niet maar laten lopen. Maar wat een humaan strafsysteem moet zijn? Het een is nog ongemakkelijker dan het ander.
Heel extreem: de doodstraf. Die kan toch alleen maar ‘meer dan genoeg’ doen!
Dat zit zo scheef dat puur commerciële bedrijven hun producten er al niet meer voor willen leveren.
Dan is er dus echt wel wat aan de hand.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen