Geen racisme meer?

Overal wordt nu gepraat over dat Racisme-incident onlangs. Allerlei foute opmerkingen komen langs. Maar ook hoor je bobo’s stevige afkeurende woorden gebruiken. En dat wordt dan bij elkaar geveegd aan de diverse tafels van de talkshows met hun (vaste) incrowd. Ik heb gesprek met daadwerkelijke schreeuwers mis gelopen, als dat al geweest is.
Ik hoop elke keer weer dat er dan spijkers met koppen worden geslagen. En iedere keer is het weer ‘entertainement’: vermaak, want we moeten weer rustig kunnen gaan slapen. (dit keer niet: een paar verontrustende gedachten die bij me opkwamen heb ik opgeschreven)

Donderdag 28 november 2019 dus bij Pauw. Weer dat bekende zuigen van Pauw: waarom hebt u niet eerder iets gedaan. Weer dat ontwijken (nu van bv minister Bruins.) Weer de grote broek aangetrokken van: we gaan nu echt iets doen. Maar eerlijk gezegd te veel over repressieve maatregelen jegens de schreeuwers van racistische kreten. Racisme uitbannen zat er niet in.

Racisme is natuurlijk ook niet het probleem van het voetbal. Zoals voetbal ook niet is waar het de schreeuwers om gaat. Die geven ook niets om het stil leggen van een wedstrijd, denk ik. En als je één een stadionverbod oplegt, is er volgende week een ander die iets gemeens roept. Ik ben er pessimistisch over.
En ik heb me gedwongen om toch te dromen van een doorbraak. Lees maar.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Het gezicht in het water. Spreuken 27: 19

Bij ons thuis was de gewoonte dat je op je verjaardag mocht opgeven wat ons vader bij het eten zou lezen uit de Bijbel. Ik heb nooit kunnen achterhalen waarom ik, als ik aan de beurt was steevast zei: ‘Laten we maar een Spreukje lezen.’ Maar vader deed het.
Het heeft er niet toe geleid dat ik vaak uit Spreuken heb gepreekt.
Maar nu werd ik uitgedaagd om bij Spreuken 27:19 een preek te schrijven. Dat werd moeilijker dan ik gedacht had.
Ik denk inmiddels dat de moeilijkheid zit in de spreuken die op zich geen religieuze laag hebben. Ik vond het wel een uitdaging om een laag van geloof uit te stippelen vanuit het mooie beeld dat je je gezicht in het water bekijkt. Want ik geloof dat dat geen vrijblijvende oefening in narcisme mag zijn. Lees maar zelf; en ik hoor het misschien wel of dit zo een preek geworden is.

Geplaatst in geloof en kerk | 2 reacties

Moord of geen moord, dat is de kwestie

Exocet-mil

zo maar een exocet

Groot rumoer in de BV Nederland. Een Tweedekamerlid laat zich ontvallen dat de aanval van Nederlandse militairen op Hawija ‘moord’ was. Je zag het woord bijna als een slip of the tongue uit zijn mond komen. Maar dat zag je dan helemaal verkeerd volgens een 1000 militairen.
Zij nemen dit zeer hoog op. Zij deden gewoon hun werk. Ze slepen de sprekert voor de rechter. Ze voelen zich beledigd in zake het hoogwaardige werk dat zij, in opdracht van de Tweede Kamer nog wel, hebben geleverd. En zo willen ze niet dat hun gezinnen beledigd worden. Een van de veteranen aan de tafel bij Pauw had er zelfs gramstorig zijn uniform bij aangetrokken.
Kortom: de rapen zijn dus wel gaar.
Laat de rechter maar eens vast stellen of en in hoeverre doden in oorlogssetting gewoon werk is.

Ik heb erover zitten nadenken en vind daar wat van. Hier staat het opgeschreven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lied 719 gedateerd verklaard; en de Psalmen dan?

Ik heb het overleefd, een dankdienst voor gewas en arbeid met Lied 719.
Met gepaste (?) tegenzin heb ik het zingen aan me voorbij laten gaan; dat wel. Ging goed. Geen hartkloppingen. Geen rode waas voor de ogen. Geen kippenvel. Geen haren ten berge. Geen aandrang om op te stappen. Gewoon alsof ik het als een volwassen oude baas al verwerkt had.
Ik moet me dus niet zo druk maken: dreigen met niet te gaan vanwege dit lied.  Ik kondigde het nog zo parmantig aan via Twitter; als vraag overigens.
‘Kun je niet maken’, zegt mijn vrouw nog!
Dankdag is een must immers.

Maar, maar, maar.
Toen hadden we het gezongen, en was de muziek verklonken,-  komt de voorganger vrolijk melden, dat we dat nu wel gezongen hebben, ‘maar dat het wel een gedateerd lied is’. Gemeente lacht besmuikt.
Opgelucht?
Of voelde men zich gefopt dat hij niet vooraf gewaarschuwd had. Weet ik niet.

Nu zit ik na te denken of je er daarmee bent. Gedateerd, haalt dat de angel uit mijn (en die van de collega) bezwaren?
Op zich heeft hij een punt. Wees eens niet zo serieus en recht als staaldraad, zoals ik; lach eens om je zelf, dan kom je veel verder. ‘Gedateerd. Zo zeggen we het nu niet meer’.

De Engels oertekst dateert overigens van 1974. Maar de vertaler is een jong mens, die het in 2013 bij het uitkomen van het Liedboek nog wel zo kon zeggen. En dat hij de hele commissie van het Liedboek daar kennelijk in mee kreeg, blijft zeer bedenkelijk gezien de bezwaren die ik her en der  kenbaar heb gemaakt. Raakt iets in zes jaar gedateerd? Kom nou.
Ik bedoel ook: het had toch niet gehoeven. Het moet 2013 ook al als gedateerd gegolden hebben. En toch komt her erin.
Ik vind dit niet zo onschuldig. Dat is pure ongein of erger: opzet. Het element gedateerd zet mensen op het verkeerde been: ‘Het was maar een grapje’.
Dat haal je de donder!

Ik weet wel, dat we ook Psalmen zingen, die dateren van zeer lang geleden; en hun taal en wereldbeeld en ethiek zijn de onze niet.
Maar het Psalmboek is onopgeefbaar, al was het alleen maar om wille van de synagoge. Gedateerd als het is.
Maar alles klakkeloos zingen kan ook dan niet. De meest verschrikkelijk dingen zing je niet achteloos uit. Bv over wraak en vijanden. Om het te laten zingen moet je wel een heel goede reden opgeven (van tevoren als het even kan!). Of over Gods bestuur.
En anders weglaten. Natuurlijk moet je bij het opgeven van de Psalmen je verstand gebruiken.

Meer uitleg überhaupt van psalmen die we zingen zou ook wel op zijn plaats zijn voor de gemeente, denk ik.

Geplaatst in geloof en kerk | Een reactie plaatsen

Trump en de Hollandse hond

Wat wil die Mr Trump graag op het nieuws! Nu wil hij weer stunten met een hond. Een Hollandse Hond, schijnt het. Die moet nu op het Witte Huis komen opdraven. Moeten we niet, als we nog eens een hond naar Amerika verkopen bedingen dat de hond daar niet voor gebruikt mag worden. Allerlei maffe regeringsleiders willen daar maar al te graag pronken op zo’n stoeltje naast de ‘machtigste man ter wereld’. Maar daar moet je als hond boven staan. Je hebt je eergevoel niet verleerd op de training in het Nederlandse Best.

Triest om te moeten horen dat zo’n hond zeg maar als wapen ingezet werd tegen de vijand van Mr T. Want zo’n herdershond daar ben je wel bang voor. Wat denk je van die kinderen die erbij waren? Hoe oud zouden die geweest zijn? Die zijn toch al bang van een gewone hond, die niet in Nederland getraind is om mensen bang te maken en erger, als dat zo uitkomt. Bijten. Krabben.

Zou het niet aardig zijn als de hond tijdens de plechtige ontmoeting zijn poot zou lichten tegen de stoeltjes, om zijn territorium af te bakenen. Of nog liever tegen de broekspijp van T.? Misschien past dat wel in de opleiding van een echte Hollandse hond. Meer dan bij het baasje op schoot kruipen, zoals de bezoekers daar doorgaans doen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gespreksavond met Jezus

Zwager had me voorgesteld nog eens – los van alle roosters; los van ergens voorgaan in een kerkdienst; vanaf het reservebankje, zoals ik dat noem- een preek te maken over het dubbelgebod dat Jezus ooit meegaf aan ons mensen.
Er zitten in de tekst bij de verschillende evangelisten kleine verschillen, die ik gelaten heb voor wat ze zijn. Ik ben meer gaan zitten op die intrigerende belijdenis van Israël waar Jezus mee begint: ‘De Here onze God is EEN; uniek’. En op ‘je bent niet ver van het Koninkrijk’. Op zich al wonderlijk dat niemand daarop doorvroeg op die gespreksavond met Jezus.
Zittend in mijn favoriete stoel heb ik dat toch maar eens gedaan.
Lees evt wat ik eraan heb beleefd mee. 

niettezeggen04

Onzegbare mens

Geplaatst in geloof en kerk | Een reactie plaatsen

Trump en zijn dode vijand

Je zal maar van een schuchtere dorps-imam veranderd zijn in het brein achter flink wat enorme misdaden tegen mensen. Een wereldwijde ramp, kennelijk. Gehaat door nabestaanden van slachtoffers; aanleiding voor vele witte stille marsen all over the world. Gevreesd door inlichtingendiensten; doelwit van wreed opgeleide speurders.
Maar met onblusbaar (niet zo heilig) vuur in je boezem. Zwart – wit over dood en leven en Allah. We herkennen je nauwelijks meer als het mensje dat je moeder op de wereld bracht. Ons verstand staat erbij stil, maar onze gevoelens zijn heftig. Zo mysterieus moet je ook wel een raadsel voor je zelf zijn.

Het overkomt niet veel mensen zo.
En zo hoort het ook.
Me dunkt trouwens wel dat je er dan,  ondanks je schuchtere karakter dat anderen je toedichten, wel zelf toe moet besluiten die move mee te maken. Het wordt je maar niet domweg aangedaan.
Maar ik kon het niet laten te beginnen met het tragische van de man Abu Bakr al Baghdadi, die zich aan het eind van een doodlopende tunnel opblies. Achterna gezeten door ‘honden’ waarvan ik eerst dacht dat Trump er zijn ‘special forces’ mee bedoelde. Maar het waren echte; een raakte zelfs zwaargewond. (Terwijl ze een robot, die ze ook bij zich hadden er maar niet op afstuurden. Zeker bang dat-ie gewond zou raken. Want misschien duur vergeleken met die hond.)
En dan staat je vijand bovenaan de bomkrater waarin je je hebt begraven je voor lafaard uit te schelden. Je hoort het niet meer. Je wist dat natuurlijk wel: dit was de vijand van je keuze.

Deze Abu Bakr al Baghdadi zal zijn vijand wel laten merken dat die zich vergist! De wraak zal hevig zijn. Maar vijand Trump zal niet willen heroverwegen dat hij zelf voor minstens zo veel verwoesting verantwoordelijk is. Zijn aanvallen op landen in het midden-Oosten worden steevast begeleid door oorlogsretoriek en wapenverheerlijking en misverstaan heldendom : als je ergens bang voor moet zijn dan voor Trump. Zo veel is wel duidelijk. Dat beeld blijft hangen na diens toespraak over de dood van de IS-leider.
Ironisch (?) dat mr T beslissende intel voor de aanslag moet gekregen hebben van de Koerden die hij net in de steek had gelaten, waarmee hij volgens de commentaren IS juist weer alle ruimte gaf – als ik lieg dan lieg ik in commissie. Maar het zegt iets van de complexiteit die Mr T altijd weer weet op te voeren.

IS blijft wel degelijk een wereldprobleem. Maar me dunkt wel, dat Trump meer het probleem stelt dan het oplost.

Geplaatst in Politiek, Vredesbeweging | 1 reactie