Als er een ‘schurkenstaat’ minder is….

Het was bon ton om over Iran als ‘schurkenstaat’ te spreken.
Dat had natuurlijk weinig zin. Maar het bekte wel.  Het had daarentegen geen zin Israël een schurkenstaat te noemen, of  Amerika of godbewaar het brave Nederland. Maar als we nu eens begonnen schurkachtige daden ook maar zo te noemen. Ook als we ze zelf doen. Of als we tenminste eens bereid zijn onze internationale daden te laten toetsen aan een onafhankelijk gerechtshof dat we daarvoor opgericht hebben. . Misschien dat dat toch een paar schurken zou afschrikken.
Het zou in elk geval een andere houding in de internationale politiek mee brengen, als de nederige volksvertegenwoordigers niet op voorhand al overal mee weg komen.

Maar nu is er dan dat basisakkoord tussen Iran en de rest van de wereld. Grote vreugde in Iran, omdat men nu geen paria onder de volken meer is. Dat moet geweldig voelen daar; ook voor wie het slechts gaat om opheffing van de lastige economische sancties.
Bij problemen met (de bestrijding van) Assad en de opkomst van IS had je Iran eigenlijk ook nodig, zo kwam al naar boven. En voor de vrede in de regio kan dit basisverdrag tzt heel veel betekenen. Alleen al het feit dat Iran partner aan een onderhandelingstafel is en als zodanig erkend wordt, is van groot belang. Want het was al lang duidelijk dat een oplossing van de complexe problematiek in het Midden-Oosten geblokkeerd blijft zo lang Iran als ‘schurkenstaat’ bestempeld wordt.
Reden tot hoop dus; en voor stug door onderhandelen.
Danken. Bidden. Pasen vieren dus. Doorbraak.

‘De rest van de wereld minus 1’ op zijn minst, moet je zeggen. Want Israël is er helemaal niet blij mee.
Zo diep zit blijkbaar de angst van Israël. Denk daar eens over na. Dat land heeft zo veel wapens in huis, tot en met nucleaire; en dat land heeft de regio met zo veel dreiging en daadwerkelijk geweld geterroriseerd – en dan nog is het aartsbang. Dat is een opmerkelijke tegenspraak. Je zo tot de tanden bewapenen, en toch niet veilig zijn.
Je buurlanden willen je niet erkennen… dan moet je het toch wel bont gemaakt hebben.
Als land dat zich in zijn blote bestaan bedreigd voelt zou Israël, hoe gek het ook klinkt, het voorbeeld van Iran moeten volgen. Aan tafel met de rest van de wereld. En net zo lang blijven onderhandelen tot je aanvaard bent als een betrouwbare partner in de mensenfamilie.
Dan komen ze toch dichterbij die aloude belofte dat ‘in hen alle geslachten van de aarde gezegend zullen zijn’ met shaloom.

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s