Oud worden een kunst?

(Voor de Schakel van Juli / aug 2015 schreef ik deze overweging. Ik had me niet gerealiseerd dat de plaatjes niet in kleur konden worden afgedrukt. Hierbij dan )

zonderkruis04

In je favoriete rolstoel

Op zich is leven heel basaal: iedereen kan het. Er is geen kunst aan. Ze zeggen wel, dat je erin ‘geworpen wordt’. Je moet wel. En de een vindt dat meer prima dan de ander. De meesten in onze Westerse wereld kunnen aardig met het leven uit de voeten. Er is wel eens wat; waar niet? Of je doet het er gewoon mee. Leven is geen kunst; de gewoonste zaak van de wereld.

De wereld barst van het leven. Ook dat is geen kunst. Dat is gewoon het leven zelf. Het gewone fysieke leven is gewoon bijzonder. Het is niet uitzonderlijk; het is geen kunst, het is leven. Je hoeft het alleen maar te doen. Dat is al bijzonder genoeg.

En dan word je ouder. Het leven kan niet zonder ouder worden; al noemen we het misschien liever veranderen, groeien. Het woord stofwisseling is ook best treffend. Je hoeft er allemaal niks voor te doen. Geen kunst. Gewoon doorgaan met adem halen. En op een gegeven moment ben je het: oud. Daar is geen vaste leeftijd voor. Niemand kan zeggen wat oud zijn voor jou inhoudt. Dus eigenlijk is het een woord van niks. Jouw leven neemt jouw eigen vorm van oud zijn. Ouder worden is niet een menu à la carte. Je kunt je eigen elementen van aftakelen niet kiezen. Daar ga jij niet over. Dat voelt als erg oneerlijk. De anti-verouderingsindustrie draait op volle toeren. Met de onterechte suggestie dat daar een gevecht te winnen is. Als je maar dit smeert..; als je maar dat tussen de oren….; als je maar mee doet en je jong voelt.
Dus niet.

Op een gegeven moment zit je op je favoriete (rol-)stoel,- en dan ben je het. Wat gaat er in je koppie om? Wat heb je voor ogen? Zit je voor een raam kwetsbaar te zijn? Zijn die heldere kleuren aan je besteed? Uitzicht?

Voor het eerst oud

Voor het eerst oud

Van het roken van een lekker sigaartje heb je alleen het gebaar nog over. Smaakt het goed? Of staat die hand nog naar een borreltje voor het slapen gaan? Komt er zo dadelijk iemand binnen? Iemand om je te wassen? Iemand die nog naar je luistert? Wat heb je achter je rug? Heb je iemand die je duwt?

En je denkt nog eens aan die kerk, waar je bij hoort; daar deden ze veel aan het leven en zijn impact. Je hebt (daar) van het leven leren zingen. En van een ‘Vader van het leven’ leren zingen. (Lied 823).

Jij, in je rolstoel, jij op die fragiele pootjes, zit er toch maar goed bij. Of is het nog erg wennen, omdat het voor het eerst is?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s