Betrapt..

Dit is de scene:
Mooie zaterdagmiddag. Zon, warm. Alblasserwaard. Stampvol grassige geuren. “De koning zit op de troon, de slak zit op de heg, de vogel zit op de tak: het gaat goed met de wereld!” (Wodehouse)
Op weg naar groentewinkel op het platteland. Eigen tasje mee. Lokale producten. Geheel milieu-correct. Ik ben zelfs lopend. En stapel dus bonus op bonus.
Het is de route die ik met enige regelmaat schoonhoud van zwerfafval.
Nu ben ik even geen zapper, heb even geen grijper en karretje bij me. Ben gewoon die begenadigde wandelaar zoals wandelaars bedoeld zijn. Maar ik zie wel blikjes liggen. Die stamp ik al vast plat. Ik leg ze klaar aan de  voor wandelaars veilige kant van de weg. Haal ik ze tzt wel op. (Dit keer 6 bij de carpool;  8 bij transformatiehuisje Betuwelijn)
Ik heb me vaak afgevraagd hoe gek dat er wel moet uitzien voor iemand die me zo bezig ziet. Je pakt iets op en laat het liggen!

En wat gebeurt? Er stopt iemand.
Niet de agrariër op zijn maai-monster, die me een pepermunt aanbiedt. Niet de vertegenwoordiger die namens zijn bedrijf een (plastic) flesje water aanreikt. Niet de burgerjournalist die beslist wil weten, waarom zo’n oud baasje zwerfvuil ophaalt. Niet een fietser die op vervuilers afgeeft om mij ‘toch maar heel goed bezig’ te vinden. Niet iemand die chagrijnig filosofeert ‘Dat het toch nodig is dat u dit doet!’. Niet die azijnzeiker: “Wat een onbegonnen werk”.
Neen, dit keer is het een jonge mens die vanonder uit zijn zwarte bolide vraagt: “Mijnheer, gooit u nu echt dat blikje weg!?”
Hoe geloofwaardig zal ik geklonken hebben: “Neen, maar ik leg het klaar om mee te nemen op mijn volgende ronde.” Hij weet nog te zeggen: “Dus u bent een Zapper!”
“Ja, ik ben een Zapper”.

Dan is hij weg. Zonder dat we even de tijd hadden om er samen blij van te worden.

Te snel weg ook om hem te kunnen bewonderen dat hij het lef had om iemand op een eenzaam landweggetje aan te spreken op een vervuilend blikje. Vind ik wel sterk.

Laatst had ik een vriendelijke tekst opgehangen op een notoire ‘afwerkplek’ zal ik maar zeggen, waar ik wel eens 13 blikjes bij elkaar oppikte. Iets van “Neem het effe mee, aub”. Maar dat haalde duidelijk niks uit.
Zou het beter werken als je iemand op heterdaad betrapt?
En zou ik daar het lef voor hebben?

vullis

zonder woorden

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s