Levenskunst in het crematorium

Pasen2002

Opstanding

Familiekamer in een crematorium. Een vijftien mensen. Koffieautomaat, een koelkastje met fris. Geen traditionele bediening: je doet het zelf of je doet het niet. Een forse doos tissues.
In een aanpalende kamer de kist. De deur blijft open. De kist gesloten. Op de kist een kindertekening met een zon hoog in de hoek. Op de kist ook een stevige Bijbel, open geslagen bij Lukas 24 : het verhaal van de opstanding van Jezus. Je gaat daar niet lang bij staan mediteren, maar dat ligt er niet zo maar.
Het ligt er dan toch maar. Hij heeft een punt gemaakt. Daar is over nagedacht.

Dan even later muziek. Ja, die had hij zelf ook uitgezocht ‘want dan luisterden we tenminste (eens) naar zijn muziek’. Rachmaninov, vesper 37 nr 3 “Alleluia”. Ik maak me sterk dat ik het wel eens langs heb horen komen als ik Radio 4 in de auto aan had staan. Maar nu hoor ik het.  Gefixeerd lees ik de tekst mee op het briefje dat we uitgedeeld kregen met de vertaling. Woorden uit Psalmen 1,2,3.
Over de mens die de weg van de Heer gaat. Over gezegend leven. Over vergaan van de goddelozen ook. En ik denk wel duizend keer : Alleluia.
Zeker geen happy clappy, maar een gevoel van troost die mogelijk is, hoef je je niet te ontzeggen. Wikipedia wekt de indruk dat deze muziek de leiders van de communistische revolutie deed besluiten religieuze muziek te verbieden. Zo brisant kan goede muziek dus zijn!
Je hebt je eigen gesprek maar met die woorden. Of anders met die muziek. Je eigen vragen misschien; en beetje nieuwsgierig toch wel: hoe is dit ZIJN muziek geworden? Op welke momenten zijn die woorden doorslaggevend geworden?
Waar zou ik ze zelf een plek geven?
Zo klinkt het dan toch maar.

Hij had de toespraken afgezworen.
Geen duidingen. Geen conclusies. Geen anecdotes, geen grappen.
Maar hij had wel een punt gemaakt.

Al met al een half uur later staan we buiten. Mensen van het crematorium handelen het verder af.
Zonder omhaal een punt zetten achter je leven.

Thuisgekomen bericht de rouwbrief dat de uitvaart in familiekring plaats vindt. Maar bovenaan staat : Joh.10: 27-29 Over schapen die Zijn stem hoorden en volgden; over eeuwig leven en niet verloren gaan.

Als je dat allemaal van tevoren zo bedenkt en in elkaar zet ben je de zeer plotseling intredende dood toch maar mooi een stap voor.

Mag je dat levenskunst noemen?

Hij had afscheid van ons genomen; wij niet van hem.

“Dan is het aardse leven goed,
omdat de hemel mij begroet”.

niettezeggen05

Onzegbaar land 4

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s