Psalm-122-festival

Als iemand me over het SongFestival zou willen spreken, wilde ik kunnen zeggen: ‘Daar heb ik natuurlijk niet naar gekeken, goede vriend!’. (Beter zonder het superieure uitroepteken, maar ik kan het niet onderdrukken.) Ik ben een bewuste niet-kijker. Ik wilde ook geen mening hebben. ‘Het is zo heel erg niet mijn ding, ergens’ om het maar eens gewild te zeggen.
Door niet te kijken hield ik veel tijd over voor Darts, zelfs wel wat leeswerk; dat soort brave dingen. Veel hoogstaander was ik dus niet bezig. Dat is mijn punt niet.

Ik sloeg wel aan op een verzuchting in mijn omgeving: ‘In die tekst van Duncan – alsof hij bij ons aan tafel zat – zit toch wel diepgang; ik weet niet wat’. (Je zult zien dat het in elke top2000 kerkdienst opdraaft.)
Dat liet ik niet op me zitten. Ik kon het me nauwelijks voorstellen toen ik het geblaat-bij-winst zag in het  Journaal. Maar toch de tekst opgezocht en me door die vele malen ‘oooh’ heen geworsteld. Voor wat je dan overhoudt klik hier.

De diepgang blijkt gevonden te moeten worden in een (niet te winnen) liefde voor een (inmiddels overleden) dierbare. Heb ik van horen zeggen; niet van horen zingen. Dat breng ik niet op. Van zo’n thema blijf ik verder af. Elementen daarvan zijn levensecht. Maar in dit competatieve sfeertje? In deze slangenkuil van verraad en fraude (van horen zeggen)? Om daar en dan de metafoor van de gokhal voor dit thema te kiezen….. Of staat ‘verloren spel’ nog veel grootser voor de ‘groene verantwoordelijkheden’ voor onze aarde en de vrede voor Jeruzalem, om maar wat te noemen?
Deze zanger wil daar verder geen musici bij hebben: alleen hij zelf aan een zwarte piano is ruim voldoende voor de winst. Vrijwel geen toeters en bellen. Er was nog wel iemand voor het licht bij nodig. Zegt men. Zo tonen de eenzame foto’s hem ook: reusachtig in de leegte – arm fier in de hoogte; de piano redt zichzelf verder wel. Met de aanmatigende lichtinval van een eerste scheppingsdag!
Wat mij betreft prima, maar doe er dan niet een onbegrijpelijk laatste couplet bij:

Ik weet alleen
Van jou houden is een verloren spel
Ik heb je spelletjes niet nodig, game over
Haal me van deze achtbaan.

(en dan het noodlotzwangere: ooooh.)

En de muziek dan: is die nu echt zo goed, dat je die hele rimram van een festival er maar voor over moet hebben? ‘Heb zo’n jonge dat nou nodig’? Neen, ik heb geen mening.

En niet te vergeten dat land he? Dat ze dat niet durven boycotten…. Mag je zeggen dat de beveiliging alleen al die ervoor nodig is, het zaakje ongeloofwaardig maakt? Daar ga je als je denkt dat muziek (net als sport) niks met politiek te maken moet hebben. Dat heeft het.

likatovps122

Lika Tov Psalm 122

Als je dat land dit plezier wel gunt, dan hebben ze het wel echt moeilijk! Ze hadden daar natuurlijk een Psalm-122-Festival moeten houden. Zie de overwegingen die ik  daarbij ooit heb gemaakt.
Konden de mensen in de bezette gebieden trouwens ook kijken?

Heeft iemand al bedacht dat het winnende Nederland volgend jaar de boel moet optuigen? Je moet geloof ik met een 30 miljoen Euro over de brug komen. Je hoort het de publiciteitsgeile grote steden al zeggen: ‘Yes we can!’. 

Weet je wat: we gaan het in Papendrecht doen! In de grote zaal van de Morgensterkerk. Op dat formaat. Meer niet. Alles wat daar bovenuit gaat is humbug; doen we niet.
Neen, we gaan niet in de open lucht bij dat vermaledijde nieuwe hoofdkantoor van Fokker. Wat overigens wel heel goed bereikbaar is…. zwemmend.

Dit bericht werd geplaatst in Humor, kunst, media. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s