10 jaar PKN : blij dat ik al een afspraak had

Als ik lees op Twitter dat in de viering 10 jaar PKN allerlei ‘artiesten de boel komen opleuken’, moet ik me niet in chagrijn laten meeslepen. Ik lees een tekst van Oosterhuis en die heeft zo veel Psalm 139 gehalte dat ik de rest ook wel trek. En het lijkt me ook geweldig dat men een poging waagt om een gevarieerd beeld van deze kerk op te roepen.
10jaarpknEr is verder gedacht aan ‘onze partners’, en ze willen het vieren in een nieuw kerkgebouw (2011) om een uitstraling naar de toekomst te hebben. Mij ook allemaal best. Een jonge snaak zal van zijn thuiskerk vertellen. Prima. En de koning en de koningin hopen erbij te zijn. Een voorlichter zei daarvan: ‘de organisatie van de dienst is in nauw overleg met het koninklijk huis’. Dat maakt mij wel een heel klein beetje benauwd. Maar goed.

Ik heb op het LDC gevraagd waarom die viering alleen maar een woorddienst bevat. Natuurlijk eerst informeren; geen verkeerde suggesties doen, of Godverhoede, vreemde verhalen en complotten de wereld in helpen. ‘Ja, we bellen u terug. Goed, dat mensen als u zich laten horen’. Allemaal strikt handboek PR/Communicatie. En er komt antwoord:

” De reden is vooral erg pragmatisch: een avondmaalsviering op televisie is niet aantrekkelijk voor de kijker, omdat dat niet goed mee te beleven is. Wij hebben er bewust voor gekozen om ‘tien jaar Protestantse Kerk’ een missionair moment te laten zijn op televisie. We zijn trouw gebleven aan wat bij ons pas (sic!), namelijk in de vorm van een kerkdienst. Om deze dienst aantrekkelijk te laten zijn voor de kijker (ook degene die niet gewend zijn om naar een kerk te gaan) gelden er ook een aantal tv-wetten, waaronder geen avondmaal en geen collecte tijdens de dienst. ” Einde citaat, en eigenlijk moet ik hier stoppen. Hier moet je niet op in willen gaan. 

Nu had ik op Linkedin  ook de vraag opgeworpen wat je moet denken van de PKN-jubileumviering zonder Avondmaal. Maar nada; nix; nope. De vraag stellen is haar beantwoorden. Niemand gaat daar op in. Is een gepasseerd station. Je benadert de kerkelijke viering van je jubileum pragmatisch. De niet kerkelijk betrokken kijker bepaalt hoe je je jubileum wilt vorm geven.

Dan was ik maar blij dat ik met mijn kleinzoon in de Allhelgonakyrka te Lund, Zweden mocht zijn. Een vlucht, ik geef het toe; al was het bezoek al lang gepland. Ik vind het niks dat een Allhelgonakyrkankerk zelfs op een hoogtijdag als dit jubileum geen viering van schrift en tafel wil houden. Ik vind het zelfs een misser van de eerste orde. Er zijn zat hedendaagse verwoordingen te vinden om optimaal tot betrokkenheid uit te dagen.

Je wilt toch een beeld neerzetten van waar je nu 10 jaar lang voor staat als PKN? 10 jaar PKN maakt blijkbaar duidelijk dat we ‘geen avondmaalvierende gemeente zijn’. Ook wel andere dingen; maar dit komt ook mee in de uitstraling. Niemand die daar mee zit in die dienst, natuurlijk; geen heilige beloften dat dat de komende 10 jaren zeker anders gaat.
De PKN wilde toekomstgerichtheid uitstralen, stond in een persbericht,  door bijeen te komen in een gebouw waar de bouwvakkers nog maar net uit vertrokken zijn. Maar laat de Heer  voor de toekomst van zijn Rijk nu juist de Tafelviering aangeboden hebben..
Het ‘denken aan de partners’ is juist. Maar ze zitten niet voor niets juist mee aan tafel. Dat is een wezenlijk stukje van je identiteit.
Missionair moment is allemaal tot je dienst, maar de Tafelgemeenschap zet ook die hele mediacultuur onder kritiek. Die mediacultuur is er niets slechts om aan mee te doen, maar ook om te weerspreken. Missionair wordt zo langzamerhand ‘de vriendelijke kant’ van de kerk uitspelen tegen de profetische. Zoals ook rondsjouwen met een plastic kruis in de goede stad Groningen, omdat de mensen in een TV-moment zich vertillen aan een ruw houten kruis. Ga zo maar door. Ongemerkt zijn tv-wetten je norm geworden.
Het weg laten van Avondmaal zegt eigenlijk: we zien er zelf niks meer in. Wij willen niet meer bieden dan de gemiddelde tv-kijker eraan wil beleven. Straks hebben we ook niks meer dan dat. Mark my words.

Ik ga niet controleren of er veel profetie in de koek is gedaan op die 14e september. Prediker 4 doet het ergste vermoeden: veel poldermodel zeker, inclusief de rilling van ‘het drievoudig snoer’. Lezing over de wijnstok en de ranken zal ongetwijfeld gevoelig zijn en een zinvolle touch. En zeg dan vooral waar het op staat in onze crisiswereld….. Maar HET teken van leven dat daarvoor staat is de maaltijd: het lijden en de opstanding van onze Heer. De schreeuw om het koninkrijk wordt daar luid en duidelijk gehoord.

Hebben we met deze viering het avondmaal niet ‘monddood’ gemaakt?! Niets zeggend. Het heeft onder ons niet meer die brisante lading waaraan wij gekend moeten willen zijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s