Debat over ‘vredesmissies’ is ziek

Je weet dat ik niks moet hebben van de wreedheid van de Islamistische Staat. (IS) Of van het vermoorden van 140 kinderen in Pakistan.vluchten Of van 400 dode kinderen bij Gaza-bombardementen. En de ‘gewone’ burgeroorlog in Syrië mag je ook in dat rijtje van afschuw zetten, wat mij betreft.

Ondertussen zou ik het debat erover, voos willen noemen. Het is slechts een gezelschapsspel van mensen langs de lijn. Het is ook geen debat dat iets losmaakt. Het suggereert hooguit, dat je ergens voor of ergens tegen kunt zijn; dat je een keuze hebt. Voor het vermaak worden er mensen bij gehaald die tegen zijn: “Bent u voor of tegen militair ingrijpen?!”
“Wel, als u het zo stelt…”
“Neen zonder mitsen en maren, bent u voor of tegen ingrijpen…?” (Want de aftiteling loopt al).

Het spel in de media wordt ook heel voorzichtig in gebeden en preken aangestipt.
“God, dit kunt u niet gedogen…!”
“Maar ik ben geen ingrijpgod, volgens jullie….!”.
De Talkshows hebben op hun beurt iets van vaste liturgie. Dan mag je nooit meer zeggen dat kerkdiensten saai zijn! Met steeds dezelfde voorzangers en koorknapen. En een vooringenomenheid niet af te meten! Rituele dansen van deskundologen met de gemiddelde kiezer. Het is allemaal serieus bedoeld, maar het moet wel entertainment blijven. En het gaat ook nog om kijkcijfers tegenover een programma op het andere net.
Alles straalt uit dat we het eigenlijk niet serieus nemen. Na een paar dagen is er weer een zoveelste afrekening in het misdaadcircuit. Of we hebben een wereldkampioen rolstoeldammen in de show. En er zitten te weinig vrouwen tegen een glazen plafond en nog zo een aantal hoofdpijndossiers.

In het debat over ‘humanitair ingrijpen’ is ook een vast punt dat een pacifist (nou ja) neergezet wordt als ‘het standpunt dat niet kan’: je kunt de boeven toch niet laten winnen; jullie doen niets; het lijden is toch niet om aan te zien, dan moet ‘de internationale gemeenschap’ toch ingrijpen! Elke minuut getalmd kost

vluchteling op berg Sinjar

vluchtelingen op berg Sinjar

mensenlevens. Kijk de ellende op de berg; kijk de uitgemergelde huizen. De primitieve graven onderweg op de vlucht; de raketten; de onthoofdingen; de bermbommen. Dan kun je toch niet niets doen! Met de ‘smoking gun’ nog in zijn handen staat een strijder die zelf al wie weet hoeveel vrouwen weduwe gemaakt heeft, op ons in te schreeuwen!

Wat mij betreft deugt het debat vooral niet omdat de ‘niet-ingrijpers’ nooit echt de kans krijgen om hun alternatief uit te werken. Ze hoeven niet eens tegen te zijn; ze kunnen zich de moeite besparen degelijke argumenten voor hun stellingname te bedenken; ze hoeven in feite geen inbreng te leveren.
Er wordt toch ingegrepen.
Ze zijn volstrekt ornamentaal. Franje.
Het is puur ‘framing’ en het zou verplicht moeten zijn dat dat doorgeprikt wordt. Want het bestendigt alleen maar meer van hetzelfde. Op geweld ingrijpen met geweld wordt erin geramd als natuurwet. Geloof het niet; niet in de Kersttijd en nooit. Dat is een.

Verder: het grote gelijk dat de niet-ingrijpers steeds achteraf krijgen, leidt toch tot geen enkele ombuiging van beleid. Men bestendigt gewoon alles wat kan en zal leiden tot een volgend incident waar ‘je wel moet ingrijpen’, snik.

Het debat is ook daarom zo voos omdat de politici, in hun haast om in te grijpen, de echte huiver over wat ze militairen opdragen compleet kwijt zijn. De publieke opinie wil, naar het schijnt, dat zij ferm over komen. Maar het is onfatsoenlijk vuil werk, dat je van heel fatsoenlijke militairen vraagt. Het gemak ook waarmee over ‘collateral damage’ wordt gepraat! Het gaat wel om de verwoesting van mensen en infrastructuur. Vaak komen enorme vluchtelingenstromen op gang, die vervolgens nergens welkom zijn. Weet men wel hoe vuil het ‘maken van vuile handen’  is? Als een minister de troepen met een bliksembezoek vereert kijkt ze niet in de bodybags, maar zijn er hapjes en drankjes in de officiersmess.
Meet dat vooral breed uit.
Als het maar even de kant dreigt op te gaan van verminkingen die we aanbrengen met onze precisiewapens, wordt generaal (b.d.?)van Uhm ingevlogen. Hij staat voor de betrouwbaarheid van het militaire apparaat. Hij staat voor degelijk werk te velde. De armee gaat deskundig te werk. Dienstbaar. Hij is zelf slachtoffer, ook.
Dan durven politici wel voor te stemmen. Makkelijk zat. Die gingen vlak voor de stemming doodgemoedereerd ‘een patatje oorlog’ pakken. In plaatst daarvan dat ze weken vastten en baden. En nachten wakker lagen van de loodzware verantwoording die ze dragen. Dat zijn dan de mensen die vaak te onhandig zijn om steunkousen aan te doen bij hun bejaarde moeder,- en die willen dan beslissen tegen of voor het leven van deze groep mensen, en voor of tegen dat van die anderen. Beste mensen, die daar niet voor opgeleid zijn, qua informatie en gewetenvorming, toen ze aan hun baan van volksvertegenwoordiger begonnen. Daar hebben we ze ook niet voor gekozen, bedenk ik me ook. Daar mag je ze niet eens voor vragen; zo is het ook nog een keer. Dat wordt overal elders als amoreel gezien. Dat is punt twee.

Is het u ook opgevallen, dat er alsmaar gesproken wordt over ‘onschuldige slachtoffers’. Niemand schijnt zich te realiseren dat die niet los te verkrijgen zijn van hen die de conflicten op de plaats des onheils veroorzaakten. Bovendien worden onschuldige slachtoffers gemaakt door beide partijen aan weerszijde van het conflict. Hoeveel onschuldiger is de ene onschuldige dode dan de andere?! En dan nog: wat moeten we met ‘schuldige slachtoffers’ doen?
Onthullend is dat we in het geval van aanpak tegen IS niet eens kunnen kiezen welke vijand we kunnen bewapenen! Men vindt het hooguit een beetje raar dat het uitgerekend de VS zijn, die eerst Irak volledig verwoest hebben en nu de leiding moeten nemen van een reddingsoperatie. De Nederlandse regering moet wel met complete blindheid geslagen zijn om dan nog zo graag ‘op het hoogste geweldsniveau’ mee te willen doen. Begin eens met het onbestaanbare daarvan te agenderen!

Laatste punt. Het debat mist elk perspectief op een verandering van koers. Ik sprak bij de ingang van de wapenbeurs in Ahoy

Alternatief geëist voor wapenhandel

Alternatief geëist voor wapenhandel

onlangs met een beleidsmedewerker van het ministerie van defensie. Ik onderschreef zijn logica: als je een leger hebt, moet je daar goed spul voor hebben. Hij onderschreef mijn logica, dat alle eeuwen van militair geweld niet het gewenste resultaat opgeleverd hadden. Maar hij onthulde mij dat er nergens op het ministerie over dat feit wordt nagedacht. Kijk, zo kom je nooit tot een alternatief. Dan ben ik zo achterdochtig om terug te vallen op mijn aloude stelling: “Mensen zouden niet zondigen, als ze er niet aan verdienen”. En paus Franciscus is het met me eens. Geef dit citaat van hem maar door: “Onlangs zei ik, en ik herhaal dat: we zitten middenin een derde wereldoorlog…. Er bestaan economische systemen, die oorlog moeten voeren om te kunnen overleven. Daarom produceren en verkopen ze wapens. Dat alleen houdt de begrotingen van die economieën gezond. Deze offers brengen wij mensen de afgod geld.”

Een reactie op Debat over ‘vredesmissies’ is ziek

  1. Pingback: Met het oog op een volgende ‘vredesmissie’ | Vrede is beweging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s