Een laatste (?) taboe in de kerk: woede?

Was U daarbij toen het taboe op twijfel sneuvelde in de kerk? Iedereen mocht ineens overal aan twijfelen. Dat was zelfs goed voor je. Het kenmerk van het ware, want twijfel daar kwam je verder mee. Dominee twijfelde zelf ook wel eens. En wie weet heeft het op deze manier ook wel genezend gewerkt.
Je twijfelde aan dat water waar Jezus op liep. Aan de os en de ezel bij de kribbe; verduld die stonden er echt niet! En die zon die er nog niet was terwijl er al wel licht was,- daar raak je toch knap van in de war. En we mochten aan God twijfelen. God huilde, vertellen de rabbijnen, in de nacht van de uittocht van zijn volk, omdat de Egyptenaren verdronken, die ‘toch ook mijn schepselen zijn’. Hartelijk betwijfelde strenge god.
Jezus ging wel eens in de fout, zoals bij die buitenlandse vrouw met ziek kind. Niks aan de hand. Moet kunnen. En een stil staande zon dan? Wonderen met vijf broden en twee visjes? En lachend mochten we ook aan alle theologie twijfelen. Die kon toch nooit waar maken dat ze ‘ware’ dingen kon zeggen. Een kerk waar je gerust een groot vraagteken bij kon zetten. Concilies waar men besluiten nam onder druk van bewapende monniken. Het Algemeen Christelijk Geloof dat kamerbreed betwijfeld mocht worden.
Mooi. Het knapte er zo van op in de kerk. We werden zo ruim; we hadden van geen enkel dogma meer last. Daar waren ze ook nooit voor bedoeld geweest. Er werd niet meer van hel en verdoemenis gesproken. Laat staan van schuld en boete. Theologen waren mensen. Die sloegen niet meer met hun vuistjes op dat spijkerharde kanselhout. De Paus is net een gewoon mens; sympathieke antireclame voor het dogma van de onfeilbaarheid. Hoe kun je niet van de man houden?!
Maar.
Alle taboes weg; Alleen dat op boosheid zou nog bestaan. “Dominee is ook maar een gewoon mens, maar hij mag nooit op de kansel zeggen dat hij echt boos is.” Op 4 Mei godverhoede al helemaal niet.
4mei-300x225Objectief gezien is er alle reden om dan hele woeste dingen te zeggen. Dan moet 4 Mei maar niet op Zondag vallen. Maar nu komt er een Oekaze van het zgn Cairo-overleg dat we volstrekt niet de daders mogen noemen bij de herdenking van de slachtoffers van de Wereldoorlog. En dan krijg je toch een formalistisch geredeneer. Ja, want de daders leven niet meer. En voor verzoening heb je die levend nodig. En het is netter om de term Sjoa te gebruiken dan holocaust.  De slachtoffers worden als willoze slachtoffers neergezet. Dat heet toch ‘framing’! Niemand die even opmerkt dat er ook willoze daders waren. En dat ze daarin zo dodelijk met elkaar verweven waren.
Er wordt ons meegedeeld dat er sinds 1945 allerlei oorlogen hebben gewoed. Tot je dienst. Ja, en “De inzet voor vrede en vrijheid is een verplichting die 5 mei, Bevrijdingsdag, ons oplegt. Daarom participeert Nederland geregeld in VN-vredesmissies”. Hoe onkritisch durf je het te zeggen!
Neen zo’n oorlog mag niet weer gebeuren. Maar we blijven alles klaar zetten om er straks weer fors tegen aan te kunnen. Niemand die het wil; maar het is wel zo.
En niemand die zich daar woedend over wil maken.
We willen op 4 Mei een koning in een net pak. Die heeft dan tenminste nog het fatsoen om zijn batlle-dress thuis te laten. Ontwapenende gedichtjes over beetje foute oom mogen niet.
Het gedenkgenootschap zwaait fraaie zinnen naar ons toe over de waarde van de rechtsstaat en een open tolerante samenleving.
Ik houd het woord fatsoensrakkerij niet meer  binnen. 
Ik kan me er vreselijk over opwinden, dat slachtoffers en daders zo clean uit elkaar worden gehaald. Anders kunnen we geen nette viering hebben. Een mooi uitgelijnde viering suggereert, dat het toch zo heel erg niet kan zijn, als je er zo’n mooie herdenking op de Dam van kunt maken. Daar zou je toch graag aan mee willen werken, als dader dan wel als slachtoffer! (Stoom komt uit dominees oren)

Daders en slachtoffers zijn in een oorlog onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Hun lot is onbestaanbaar. Daar moet je het over hebben. En over de levende daders die het volgende conflict al klaar zetten.
De kerk leest op 4 Mei Johannes 21: Slachtoffer Jezus die levende dode, die recht van spreken over verzoening claimt voor dader Petrus. vredesvlagintop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s