Geen Nieuwjaarsdienstje meer

Hier is dan zo’n stukje waarvan ik wist dat ik het ooit ging schrijven. En elk jaar dat het nog niet hoefde verzuchtte ik opgelucht: “Hè, gelukkig, weer een jaar uitstel” . Ik bedoel het stukje over het afschaffen van het kerkdienstje op Nieuwjaarsmorgen bij ons in de Morgensterkerk/Bethlehemkerk. Ik zag het besluit al lang boven de markt hangen. Zo zeker als mijn belastingaanslag.
Natuurlijk zouden de kerkenraden zo’n besluit een keer nemen. ‘Neen, we gaan het wel op de eerste gewone zondag doen; gezamenlijke dienst; tijd zat om elkaar nieuw jaar te wensen. Lekker veel mensen. Twee dominees.’
Geen krokodillentranen van hoe jammer we dat moeten vinden.
Gewoon een mededeling in Kerkblad, geen motivering.
Redelijk. Fatsoenlijk besluit. Steeds meer kerken zullen het wel doen. Begrijpelijk. Plat ook wel. Kun je niks aan doen. ‘Besmuikt droevig’,- misschien heet zo’n besluit wel zo. Het heeft iets van psalm 78: 14:’Bij ’t volk dat nu schoorvoetend verder trekt’. Of voelt het volk toch niet dat het zo voelt?
Iets minder begrijpelijk: Oudjaarsdienst blijft : zo feestelijk onder het niet te handhaven vuurwerkverbod!
Dat had je nou mooi in één moeite door ook af kunnen schaffen.  ‘Overmacht’. Maar neen, nou moeten we een uur zitten onverstaanbaar te zijn.

Terugdraaien?
Bij de kerkenraden een protest indienen? Ik denk het niet.
Zelfs geen vriendelijk verzoek van heroverwegen. Kerkordelijk kan het wel. Kerkenraad is volledig bevoegd. Het besluit moet nog wel even langs de dierenbescherming want wat doen we nu met die ontheemde poes, die ons kerkgangers ook dan altijd begroet?! Die is ernstig benadeeld. Misschien moet ik maar een stoeltje meenemen en naast het beest komen zitten.

Teleurstelling?
Zullen we dat maar overslaan? We hebben immers zó veel jaren wel op 1 januari een viering gedaan.

  • Gelezen dat Jezus zijn naam kreeg.
  • Ons te binnen gebracht dat onze tijd benoemd wordt, naam mag hebben. Onze geschiedenis mag Zijn naam hebben.
  • Boete gedaan voor de verdwazing in de nacht ervoor.
  • De stilte, verstilling.
  • De kleine kring. De goede machten.
  • Gebeden voor hen die ons regeren.
  • De beste wensen van Jezus, zijn Zaligsprekingen meegekregen, jaar op jaar.
  • De Zegen uit Numeri 6.

(Gemiste kans om het Nieuwe Jaar goed te beginnen met Avondmaalsviering. Maar we vieren dat zelfs op de hoogfeesten niet, dus ook weer niet zo onbegrijpelijk)

Dat is niet gering. Daar moeten we dankbaar voor zijn en blijven.
Ik ben er eerlijk gezegd niet gerust op dat dit alles niet ondersneeuwt op de ‘gewone zondag’. Misschien mag ik nog wat jaartjes heel hard hopen dat ik ongelijk heb.
Jammer dat we de laatste jaren niet meer in die Nieuwjaarsviering hebben weten te investeren, zodat  het overeind kon blijven. De laatste jaren vond ik het steeds meer een signaalfunctie hebben. Net als Bid- en dankstond; die nu natuurlijk ook binnenkort bij het klein religieus afval gezet worden.

Maar nog wel deze vraag: Welk probleem denken de kerkenraden er nu mee opgelost te hebben? Het probleem van stookkosten. Ja. Probleem van ambtsdragers die anders niet zouden gaan, toch op te laten draven. Van die praktische dingen. Probleem van organiseren dienst; als dat een probleem is.
O.K. dat is dan opgelost.

Of dat opweegt tegen de problemen die je ermee oproept?

Een aantal gemeenteleden zal het onwennig vinden niet ter kerke te gaan. (Maar het zal wel wennen; zelfs hangen went wel).
Verder vervalt natuurlijk de signaalfunctie. Wat komt daarvoor terug?
Er zou ook het probleem kunnen zijn dat onze kinderen ons aanspreken:

“Was dit nu niet de weg van de minste weerstand? Waar is de ruggengraat van de kerk? Ga nu eens NIET met je tijd mee. “Want we leven in een bezeten tijd; en we weten het”.
En dan een kans laten schieten om zinvol de vragen op te pakken, die daarmee samenhangen, is misschien toch niet de meest zinvolle oplossing”.

Dat los je er niet mee op.

Wedden dat onze kinderen niet zo zijn?

Advertenties