Aleppo : het Guernica van Advent/Kerst 2016.

Wat er in en rond Aleppo gebeurt is ontzettend. Slachtoffers en schuldigen in alle soorten en maten. En Aleppo staat voor veel meer immers. Het zal zelfs de

aleppopuinhoop

Aleppo puinhoop

komende Advent bepalen, als we eerlijk zijn.
Dat gezegd zijnde, toch maar eens naar de oproep voor een no fly zone of een militair ingrijpen als zodanig kijken.

Het maakt me ongelukkig dat er zoveel kreten in staan; want ze bedoelen het goed. Maar de redenatie deugt volgens mij niet.
– Zo gebruiken ze bijvoorbeeld die onzalige vertekening van : Assad en Poetin versus de wereld van ‘onze leiders’. Dat noemen we framing. Op den duur ga je dan geloven dat je er bent als je een boeman hebt aangewezen.
– Je kunt die 400.000 doden, die genoemd worden ook niet zo maar op het geweten van het westen schrijven, –  als iedereen op iedereen schiet, en iedereen aan iedereen wapens levert.
– Het doet demagogisch aan om weer op te komen draven met ‘massamoord op kinderen’. Zo komen we niet verder.
– Niets doen zou geen optie zijn. Dat is een belangrijk oor dat we ons steeds weer laten aannaaien. Namelijk door een wereld die weigert veel en veel meer te investeren in Rechtvaardige Vrede. Het komt uit het oude geloof in ‘Rechtvaardige oorlog’ en in de effectiviteit van wapens.  Het is waard er wat dieper op in te gaan.
Het klinkt wel parmantig. Maar er vallen cynisch genoeg evenveel slachtoffers grosso modo als je wel iets doet als wanneer je dat niet doet.
Het kost mij de grootste moeite om te erkennen dat we niets moeten doen. Maar eerlijk is eerlijk: we doen/deden al te veel. We hadden het nooit voor mogelijk gehouden dat we het (willens en wetens, mind you) ooit zo ver zouden hebben laten komen. Hoe gruwelijk ook: dat is wel de stand der dingen.
Je kunt die slachtoffers wel gruwelijk vinden, maar het echte gruwelijke zit in de wereld van de daders; de direct strijdende partijen voorop natuurlijk. Maar wij horen daar zelf al te zeer bij.
Nu wordt ook weer in deze oproep de hele internationale gemeenschap aangesproken als de reddende engel. Je verbaast je dat ze niet met zijn allen naar de kerk rennen om te vragen of God aub wil ingrijpen! (Gezang 945 Liedboek)!
Maar de internationale gemeenschap is al die voorafgaande jaren de veroorzaker van deze misdaad tegen de menselijkheid.
Niets doen (bv in de vorm van geen wapens leveren) was een optie ooit, die men bewust heeft laten liggen. De vreedzame betogers tegen Assad moesten zo nodig van wapens worden voorzien! Maar dan moet je nu niet zeuren over de slachtoffers die je daarmee impliciet beoogd hebt. Dat heet doorgaans moord met voorbedachten rade. (Vgl recent de aanklacht tegen de tabaksindustrie).
Medeplichtigheid als je niks doet is zeer gevaarlijke onzin. We/onze leiders zijn nu al lang medeplichtig, ze deden op de beslissende momenten niet wat er gedaan moest worden om levens te sparen, die nu weggebombardeerd worden. En we hebben ze er mee weg laten komen. We moeten ze in Aleppo niet weer een vrijbrief geven voor nog meer militair ingrijpen.
– Onze machteloosheid is groot. Dat is wel duidelijk. Maar we kunnen wel wat. Namelijk : tot inkeer komen op dit wezenlijke punt! Heel nuchter: DAT is het enige wat we moeten doen, want dat WERKT. Ja, terwijl de slachtoffers vallen. Dat is de realiteit. Die vallen toch.  Erg genoeg. Dan kan je maar beter iets doen wat dan wel niet van vandaag op morgen succes heeft, maar wel overmorgen. En dat zal toch moeten.
Ik heb nog een heel cynische vraag, die misschien niet mag; dus met alle schroom hier neergeschreven: willen we dit eigenlijk helemaal niet oplossen in menselijkheid, vrede en gerechtigheid. Anders hadden we het toch al lang gedaan?
– Er is een voor mij dwingende praktisch-politieke reden om GEEN no-fly zone in te stellen. Dat is het volgende. Dan moet je namelijk bereid zijn eventueel sancties tegen een binnenvliegend Russisch toestel te nemen. Dat kan het Westen niet durven. Je vraagt Rusland bijna om de zone wel binnen te vliegen, en ‘onze leiders’ als angsthazen te kakken te zetten; de hele NAVO incluis.