Lied 719 echt weg ermee!

We zijn goed weg gekomen: vier jaar hebben we Lied 719 niet hoeven te zingen op Dankstond voor gewas en arbeid.
Maar nu waren we weer de klos. Een beetje werd de pijn verzacht want het speciaal door mij vier jaar geleden gewraakte couplet 2 mochten we overslaan. Kan betekenen dat de voorganger mijn bezwaar van destijds deelde. Hoeft niet. Maar je moet je zegeningen weten te tellen, vind ik. Bij dezen.
Er waren verder zo veel goede elementen in de dienst dat ik niet cynisch briesend naar huis toe ging; dank.

Hier nog wat onderbouwing.
In vers 1 mochten we God loven voor de moderne boer; compleet met zijn machines en zijn oogmerk van vooruitgang.
Ik heb onlangs zo’n modern veebedrijf bezocht: daar sta je dan voor zo’n apocalyptisch grote machine met alles erop en eraan. Het bedrijf in afwachting van de melkrobot. En dan zie je hectares weiland waar geen enkel onkruidje meer kan groeien vanwege de ‘gewasbeschermingsmiddelen’ van Monsanto. En dan hoor je hoe de burger uit pure vervreemding boeren als de reinste criminelen neerzet. En dan is daar de wurggreep van de bank op zijn bedrijf. Dan is daar de druk van de grootgrutters op de prijs van melk. Neen, boeren zijn niet ‘geduldig’ bezig , bucolisch, arcadisch.

Dan dat vers 2 dat eigenlijk over koloniale diefstal en uitbuiting van de buren van  over de zee zou moeten gaan; vooruit: die leeg geviste zee, de geplastificeerde zee, de overstromende zee ,- dat zie ik even door de vingers. En zoals gezegd: dat mochten we overslaan.

Om fluks een lofrede aan te heffen op mijnbouw en fossiele brandstofwinning als gaven van Gods liefde.  Dat verzin je toch niet. Blijkbaar wel. “No Time” van Naomi Klein kwam pas in 2014 uit, maar dat is geen excuus!

En wat dacht je van de vrolijke wetenschap. Vers 4. Daar zou je van moeten zingen dat er een wereld van hoop en menselijkheid van komt. Ik dacht het niet! Kom maar mee lezen in grimmige boeken als “Homo Deus” van Yuval Harari. Of lees “Dwalen in het antropoceen”  van René ten Bos. Binnenkort neemt onze kunstmatige intelligentie de hele handel van wetenschap en brein over. En dan is het te laat om te piepen. Het werk aan de toekomst is uitermate bedreigend as we speak! Omdat wij mensen een bedreiging zijn voor al dat moois. Mijn onrust blokkeert me dan volledig om daar olijk/naïef/vroom overheen te zingen.

Het laatste couplet vind ik (als uitsmijter) wel zwaar misplaatst. Daar moet je dan mee naar huis terwijl de ‘leiders’ uitgerekend die avond hun algemene beschouwingen houden. En wij zeker zingen van: “De vruchten van liefde alom”; opgehangen aan die leiders, die vrijwel alles gedaan hebben om hun volgers van zich te vervreemden. Die de thuiszorg de nek hebben omgedraaid en ons opzadelden met atoomwapens die hun belangen moeten bewaken. Die alles in geld omreken en dan een zeer welvarend Nederland uit de hoge hoed toveren, waar 15 % van hun volgers voedselbanken meer dan nodig zullen blijven houden. Alleen al in dit blije vrije vaderland.

Natuurlijk hoef je niet alleen maar en alsmaar de zware thema’s van onze toekomst te bezingen. Maar er zoveel weglaten in twintig regels trek ik niet.

 

Advertenties