‘onvoltooid leven’, nu bij Pauw

Ik schreef al over die keer dat Martin K. bij Nieuwsuur aan het woord mocht komen, maart 2017. Hij wil dat hij van de overheid hulp krijgt bij zijn wens humaan te sterven op zijn eigen tijd. In de lijn van het wetsvoorstel van D-66, maar dan zonder een leeftijdsgrens. Hij wil nu en niet pas over 17 jaar.

Hij wil dat nog steeds vertelt hij nu Pauw hem wil ondervragen over het regeerakkoord. Hij vond dat hij er nog steeds alleen voor staat; en Pauw beaamde dat met zo veel woorden. Veel verder dan in maart kwam men niet, vind ik. Nog steeds die uitgebluste man. Maar als dat veel besproken ‘conserveringsmiddel’ humaan is zal hij dat gebruiken, zegt hij. Die ‘belofte’ weet Pauw min of meer uit hem te persen. Hij is lid van de club die daar over gaat.

Een commentaar in Trouw, van Renate van der Bas (13-10-2017) zegt dat Pauw de man testte op consequent zijn. Dat het ongemakkelijke TV opleverde. We moeten nadenken over het fenomeen levenslust, volgens vd B.

Ik denk (ook) een andere richting uit..
Levenslust is natuurlijk een prima thema. Maar niet op een moment dat iemand beëindiging van zijn leven wil. Voor de TV. Dat gebeurt gelukkig ook niet. Hooguit een wat houterige (?) overgang naar andere onderdelen van de show.

We moeten het eerst maar eens hebben over de mogelijke motieven van Pauw om deze mens weer te laten opdraven.
Pauw had de man niets te bieden dan een platform. Doet hij de man er een dienst mee om hem weer den volke te tonen? Als een soort anatomische les niet van dokter Tulp maar van een amateur zieleknijper? Want is het eigenlijk niet een soort vivisectie? Een potentiële zelfmoordenaar frontaal in beeld brengen zonder zwart balkje; kan dat zo maar? De man kan zich niet meer op straat vertonen in zijn dorp, dunkt me.
Ik kom toch niet los van de gedachte dat we hier met emotie-tv te maken hebben. Zie ik dat goed?

Of wil Pauw laten zien dat hij zo’n gesprek wel aan kan. Om het soortelijk gewicht van zijn show op te krikken? Is hij echt geslaagd in een goed gesprek? Wat vinden jullie?

Ik kan nu al voorspellen dat de man nog minstens één keer aan een tafel van een talkshow zal opduiken: als foto; met nabestaanden. Want hij zal dan uitgestapt zijn. Dan heeft hij nogmaals nieuwswaarde.

Gaan we het dan echt over levenslust hebben?

De confrontatie in Nieuwsuur destijds was met Pechtold, en profileerde het D-66 standpunt vooral. De man ging toen ook al ongeholpen door de zijdeur af.
Bracht de uitzending van Pauw hem versneld waar hij naar toe wilde?

 

 

Advertenties