Belevenissen 2017 van een Vredesvlag

2017startWel,
laat ik dan maar van start gaan.  De nieuwe buurvrouw heeft de startfoto gemaakt en is de eerste die gemeld krijgt: “Morgen sluiten we de Vredesweek af”. Grote ogen; men had haar niets verteld. Maar ze had al wel de hele week mijn vlag aan ons huis (op de achtergrond) zien hangen. Als mijn tegenprestatie krijgt ze een expl van het nieuwste nummer van Vredesspiraal. En ze gaat er in lezen ook nog, zegt ze.
Dat is nieuw tov drie jaar geleden toen ik ook een wandeling door de Alblasserwaard maakte, op de laatste zondag van de Vredesweek: ik heb nu een rugzakje met Vredesspiralen bij me,  om uit te delen. Ik ben benieuwd aan wie ik ze kwijt kan.

Ik doe maar net alsof ik niet zie dat er sinds ik twee dagen geleden zwerfafval ophaalde al weer heel wat blikjes liggen, 2017met honden kom een aardige mevrouw-met-hond tegen die na enige uitleg van mijn oorbare bedoelingen wel wil poseren met de vlag. Ze schrikt toch wel van het grote woord vrede, maar stapt dapper in mijn vreemde project. Ze had de leeftijd om te weten dat de kerken destijds een’vredesweek’ hadden uitgevonden, maar had er toch nog nooit van gehoord.
Nou je het zegt: wat geeft die foto een indruk van eindeloze weg… Toch jammer ook dat ik geen goede fotograaf ben. Te donker. Er zit immers zoveel meer in beeld, dan in woorden.

 

Een verhaal vertellen in beelden: echte kunstenaars kunnen het. Op mijn manier probeer ik het met een ‘nest jonge koeien’. Als volgt.

2017kalveren

Rood bont vee staat er met grote ogen van te kijken

Ik loop daar te lopen met vlaggenstok over de schouder; net genoeg wind om de vlag wat te laten wapperen; veel zon om de oude botten prettig op te warmen. Een aantal kalveren maalt er eerst niet om. Totdat ik de vlag in de berm zet en ze er nieuwsgierig om komen staan. “Seid friedlich unter einander” moet St. Franciscus tegen hen gezegd hebben. En ik denk daarover na. Vrede met de schepping. Er kom straks nog meer van dieren. Het doet me bijna lichamelijk pijn dat ik op zo’n schitterende dag in een heerlijke omgeving loop te genieten en ondertussen gaat het wel om levensbedreigende dingen. Veel en veel meer dan tevreden koeien in een wei.

2017alblasserbos

het gaat om die kleine rakkertjes

2017vredevoorhet gezin

een blijde schare toch

 

 

 

 

 

 

 

Flinke gesprekken met deze ouders. Wisten ze nu wel of niet dat “Vredesweek” een uitvinding destijds van kerken was. Heel vaag: de hunne ook. Jammer dat het van de agenda was geraakt. En de gêne ook wel dat ze er zelf niet te veel aan deden. Het is niet het moment om er erg diep op in te gaan. Maar graag willen ze erover lezen. Mijn rugzakje wordt lichter. Ze krijgen het weblogadres om hun foto te zien.

Thema: fietsen natuurlijk. Op reis zijn. Pelgrimeren misschien.
De man in het bushokje vond het wel prima, dat ik als onderschrift bij zijn foto zou zetten: “en al zo lang onderweg naar de vrede toe”.
Vervolgens heb je daar de man die zelf “de regenboogtrui wel niet zou winnen” (dat klopte de volgende dag), maar toch gedreven de vlag vasthield.
Maar het ergste is de derde foto: daar was alleen een fiets over gebleven. Netjes op slot. Mens in geen velden of wegen te bekennen. Associatie met Gunther Anders’ “Mensch ohne Welt. Welt ohne Mensch”. De literatuur en de films staan bol van die thematiek, maar we doen er niets op uit, denk je soms. Je hebt erg mooie dagen nodig om niet in de tragiek daarvan te blijven hangen. Gelukkig was het zo’n wandeling.

Verder in Oud Alblas.

De geweldige molen, die een kleintje heeft voortgebracht. Ik hoopte net als de vorige keer zo dat ik een molenaar trof die de vlag even bovenin de wiek wilde zetten; maar ik durf het niet te vragen, want het zal wel te veel werk zijn.
De bovenste van de drie links is het huis met een van de weinige vlaggenstokhouders in dit godvruchtige dorp. De eigenaar ging zeker De Vredesspiraal lezen. Ik ben bijna door mijn voorraad heen.
De tweede is van een vriendelijke mevrouw die het werk in de tuin wel even wil onderbreken voor een foto-met-vlag. Legt wel enige verwarring aan de dag omdat ze de vlag toch ergens associeert op homovlag, maar dan anders. “Ik mag trouwens zelf van geluk spreken”.
En de onderste is de plaatselijke patissier. Ik zit ’s zondags in de kerk naast zijn leermeester(es). Dat vinden we op zich al boeiend, maar dat van die vrede ‘dat is andere koek´. En zo’n wandeling is wel tof.
Dat is ook de stemming waarin ik een andere inwoner achterlaat, die dan wel geen vlag kan ophangen aan zijn huis, maar ‘ik ben het wel grotendeels met uw inzichten eens’. Aan het begin van het dorp een vrij lang gesprek met een viertal mensen. Tamelijk inhoudelijk. Tot en met het onrecht dat eenverdieners ondergaan bv bij ziekte en uitkeringskortingen. Dan is het ook geen vrede. Neen, toch maar liever geen foto maken.
Heb ook hier enig succes met de anekdote van de man die de kerkenraad van zijn dorp had voorgesteld op Kerstfeest zo’n  vredesvlag aan de kerk te hangen, en als antwoord een afwijzing kreeg met de onderbouwing: “Want dan vieren we de geboorte van Christus!”

For the record:  ook nog een mevrouw ontmoet, die niet verblikte of verbloosde bij het woord Vrede. “Want”,  zei ze, “ik geloof ook in een Schepper, en het zal pas vrede zijn als hij alle misdadigers en boosdoeners bestraft heeft.” Ook zonder foto heb je wellicht al beeld.

En daar zat hij dan: de wat oudere heer, die mateloos zat te genieten op een bankje. Ik dacht even dat het de man was, die ik drie jaar geleden zo zittend fotografeerde; en dat-ie er nog zat!
Hij dacht wel meteen dat het nooit vrede zou worden. De Bijbel en zo. Maar hij was niet uit al te hard hout van lijdelijkheid gesneden, want hij vond wel dat je alles uit de kast moest halen om aan Vrede te doen. Je was wel degelijk zelf aansprakelijk als mensheid.

Ik ben goed en wel thuis of de nieuwe collega belt op. Of ze een paar Vredesspiralen kan krijgen omdat ze de volgende dag wordt verbonden aan onze gemeente en in de verkondiging een link naar Vredesweek wil leggen.  Zij heeft wel wat te vertellen. Dat leek me een zeer gepaste afsluiting van mijn foto-sessie.
Mediteer zelf evt door op die vredesvlag bij de boomstronk. Ik heb hem bewust opgezocht vanwege “Er zal een rijsje voortkomen uit de afgehouwen tronk …” Dan gaat het over Vrederijk.

En die van dat schaap hadden jullie nog te goed vanwege St. Franciscus.

 

Advertenties