De seculiere Pelgrim (3)

Ik sloot de vorige aflevering af bij Klaas van der Kamp die dringend aanbeveelt een ‘peiling van de omgeving’ te houden als je op Pelgrimstocht gaat. Ik heb nog wat extra vragen. Geen bedenkingen.
Om te beginnen zijn er natuurlijk al ontzettend veel mensen op weg. Je kunt kritiek zat hebben op de kerk, maar met ongelooflijke vindingrijkheid zijn, om maar wat te noemen allerlei mensen van Kerkinactie de facto al op pelgrimstocht van gerechtigheid en vrede. Ze spannen bv. een rechtszaak aan tegen de Nederlandse staat om haar wan-behandeling van asielzoekers. Echte pelgrims: niet wetend hoe ver ze komen, maar ze gaan! Houden zo. En vergeet allerlei wereldlijke initiatieven niet. Overal wordt misdaad bestreden; overal probeert men van de verloedering van het leven af te komen; te bemiddelen tussen strijdende partijen; uitzicht te scheppen uit werkloosheid; en het grote vluchten wordt dan toch maar her en der onderdak geboden. Hulde.  Daar moeten we zeker niet achter terug. De Wereldraad wil niet suggereren dat dat allemaal maar niks is, en dat het echte pelgrimeren nog uitgevonden moet worden. En al helemaal niet dat het pas Pelgrimstocht van gerechtigheid en vrede mag heten, als het een keurmerk uit Genève heeft. Eigenlijk zit er achter die oproep tot pelgrimstocht het angstige vermoeden, dat het allemaal toch aanvulling behoeft; en een diepere ernst vergt en nog meer inspanning: we boeren achteruit met onze seculiere wereld. Er gaan fundamentele dingen mis: het roer moet echt om van ‘rechtvaardiging van oorlog’ naar een ‘rechtvaardige vrede’. Zijn onze inspanningen daar wel op gericht? Kunnen we daar extra medestanders voor krijgen? Alarmbellen rinkelen bijna niet; een pelgrimstocht kan een (laatste ?) realiteitsschok zijn.
Het zouden de Raden van Kerken moeten zijn, die in de visie van van der Kamp de peiling van de omgeving doen. Vraag naar wat mensen werkelijk beweegt; prik mythes door; breng feiten over op tafel. Communiceer dat zowel de vragen/problemen als de antwoorden/ uitdagingen van ons samen zijn. En dat zeker de komende generaties een stem in het kapittel hebben. Ik ben heel benieuwd of de Raden van Kerken dat aan kunnen. En er zal iets ad hoc bedacht moeten worden voor plekken waar de oecumene belangrijk vertraagd is, om het maar zo te zeggen. Maar mijn idee is wel: niet wachten tot iedereen aan boord is en alle neuzen in dezelfde richting staan. Ik ga nu wat gedachten ontwikkelen, waarvan ik zo maar vermoed dat van der Kamp het er niet mee eens is. Maar misschien ook wel. Dat zien we dan wel. Misschien kan het hem verlokken om zijn kaarten op tafel te leggen. Hoe ziet hij de ‘vertaalslag naar de menselijke maat’ ingevuld?

Ik zou mijn plan de campagne op willen hangen aan drie ‘Kerkendagen’. Maar dan heten ze ‘Pelgrimsdagen’.
De eerste te houden in 2015, na de peiling. Dan krijgt iedereen mee wat er aan de hand is. De ernst van de situatie en de kansen. En worden ter plekke de eerste ideeën om er mee aan het werk te gaan bedacht/bedongen. Ik denk tegelijk, dat zo’n eerste Pelgrimsdag niet haalbaar is: die peiling zal te veel tijd kosten. Nu ik dit schrijf zijn we al bijna een half jaar na Busan!  En tenzij ik iets over het hoofd zie, liggen er alleen nog maar goede beschouwingen op tafel. En die liggen nog nergens op de tafel van lokale kerken, is mijn stellige indruk. En het zal veel tijd kosten om een organisatie op te tuigen die zo’n grote happening aan kan. De RVKN heeft zelf ook maar een kleine dappere werkorganisatie.
De taakgroep die de RVKN ervoor in het leven heeft geroepen zou als de gezwinde raphazen ‘het momentum’ zoals dat heet moeten oppakken en gegadigden bij elkaar zetten voor de grote lijnen van een grote campagne. Die zou o.a. eerst moeten bezien welke niet zo voor de hand liggende gegadigden er bij moeten worden betrokken; en zien een grote meerjarige subsidie te verwerven.
De tweede ‘Pelgrimsdag’ zou halverwege kunnen (2018) : Wat is er al van de grond gekomen. Is het misschien anders dan we dachten? Zijn er nieuwe zorgen? Hoe staat het met hoopvolle tekenen?  Belangrijk aandachtspunt: maken we niet weer dezelfde fouten waardoor destijds het Conciliair Proces min of meer weggesijpeld is?  En ook: moet er tot de volgende Assemblee nog een tandje bij gestoken worden? In alle bescheidenheid is het beeld van de ‘vakbeurs’ dat van der Kamp ergens gebruikt wel goed gekozen. Deel met iedereen wat je in huis hebt om deze seculiere wereld tot een goed ‘einde’ te brengen. Met zo veel uitdagingen dat anderen in kunnen stappen.
En de derde keer (2020) komen alle pelgrims bij elkaar om een rapportage aan de volgende Assemblee op te stellen. Inclusief een zoveel punten lijstje aan VN en zekere NGO’s, landelijke kerken e.d..
Dat was nog niet zo moeilijk, dit neer te pennen. Het is nog maar theorie vanuit mijn retraiteoord in Zweden. Hoe zou het nu plaatselijk in zijn werk kunnen gaan? Ik maak daar maar weer een volgende aflevering van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s