“Kindermiljoenennota” begroot € 27 miljard voor defensie

2.5 keer zoveel als op de ‘grote mensen’ begroting. Kinderen van elf en twaalf. 9000 stuks bij elkaar. Veiligheid mag van hen wat kosten. Hun eigen veiligheid, mag je veronderstellen. Heeft iemand dit aan zien komen?
Het geeft geen pas om de kinderen erover te kapittelen.

Wat zeggen kinderen hiermee?

Iemand schrijft: “Ik duid het als signaal dat het binnendringen van heftig wereldnieuws in de levens van kinderen (via school, thuis en online) een beangstigend effect op hen kan hebben….en ik signaleer ook voorzichtig een trend: kinderen volgen het nieuws, worden geconfronteerd met nieuws en meningen via sociale media, en ontwikkelen zelf ook mogelijk vroeger een mening over maatschappelijke kwesties. Waar dat kinderen sterkt om zich te uiten en na te denken over dingen is dat positief, waar het kinderen bang maakt of polarisatie versterkt is dat negatief.”

De echte kwestie is niet hoe ze op dat bedrag zijn gekomen. Ook niet welke wapensystemen ze ervan willen aankopen.
Kinderen hoeven ook de consequenties van hun begroting niet te verantwoorden. Dat is hun voorrecht. Zij leggen de link niet naar de wapenlobby, de armoede, de volksverhuizing vanwege klimaat etc. Dat zouden de ‘grote’ politici moeten doen.

“Het is belangrijk dat je je veilig voelt in Nederland, en dat de onrust in de wereld niet naar Nederland komt”, zei één van hen bij de aanbieding in 2016.

Je mag er ook in horen’: “Jullie hebben onze wereld verrekte onveilig gemaakt!”

welke bedreigingen zien ze ?

Dat staat niet in hun miljoenennota zelf. Dat ze er defensie tegen willen, doet vermoeden dat ze denken aan bedreigingen van buitenaf.

Het is mijn vakgebied niet, maar zou hun diepste angst niet zitten bij het instorten van hun directe leefwereld: als mijn ouders maar niet gaan scheiden; mijn enige beste vriend verhuist; als ik maar niet misbruikt word; als ik maar mee kan komen en niet gepest word. Opa en Oma mogen niet doodgaan.

Op dat vlak moeten kinderen zich veilig kunnen voelen. Of je het allemaal voor ze kunt regelen is de vraag. Maar daar zal je vreselijk veel in moeten investeren. Maar dat gaat nu juist alleen met middelen, die NIET op de begroting van defensie staan. Dat is een heel belangrijk punt.

Maar de vraag blijft: “Waarom dan toch zo veel geld namens hen naar defensie”.

hoe komen ze er aan, aan die angst?

Ze horen ons aan tafel praten; ze zien op (Jeugd)journaal aanslagen, oorlogen, gewonden. Ze hebben daar op school gesprekken over. (Misschien vertellen asielzoekerskinderen bij hen wat ze meegemaakt hebben.)

Ze lezen oorlogsboeken, ze weten zo langzamerhand al iets van geschiedenis: Tweede Wereldoorlog, atoombommen, 11 september 2001, terrorisme. Dat kun je natuurlijk niet helemaal bij hen weghouden.

is het hun eigen vraag wel; hun eigen angst?

Ik bedoel: het zijn Nederlandse kinderen, die grotendeels die ellende waartegen je je door een leger en wapens moet laten beschermen, niet hebben ervaren. Zij maken zich de angst dus eigen aan de hand van ‘beelden’.
Ze nemen ook iets waar van de ‘avontuurlijkheid’ van wapens.
Ze leven zich erg in, in het ‘spel’ van de war-games.
Ze zien vast de reclamespotjes van personeelswerving voor het leger.
Kids van elf en twaalf zijn wellicht gevoelig voor de romantiek; heldendom; spanning.
En natuurlijk nog de overload aan films waarin voor de overwinning op het ultieme kwaad gevochten wordt.

Die elementen zitten m.i. wel in de cultuur waarin ze opgroeien. En misschien moet ik wel veel meer noemen. Mijn vriend René zegt: ” Als je kinderen voedt met angst voor die ander, oorlogen laat zien, dreigende taal van Trump en Kim Jong- un laat horen; en als er om hen heen uitsluiting en agressie als middel worden gebruikt EN je kinderen niet leert (= laat ervaren) dat vrede en verdraagzaamheid leiden tot echte veiligheid….krijg je dit”.

hoe gaan we met die angst om?

Er zijn reële bedreigingen. Kinderen zien dat; vormen zich daar (een zeer voorlopige?) mening over.
Vertrouwenwekkende daden en gesprekken lijken mij het enige. Twee genoemd; maar er moet veel meer komen, en dichterbij huis:

  • niet blijven doorgaan met methodes die ons in de problemen brachten, zodat iedereen met iedereen op de vuist gaat.
  • In de tijd van aanloop naar afbouwen militaire wapensystemen moet men tegelijk minstens zo veel begroten voor conversie.

Je kunt, denk ik, de angst van kinderen niet afkopen met consumptie. De speeltjes, die ze reuze graag willen. En waarvan ze zien dat de oudere generatie er ook wel pap van lust.

Maar goed praat daar maar over door.

“Vrede en alle goeds” zegt St. Franciscus dan.

 

NB al seen soort tegenhanger ontwikkelt Kerk en Vrede een schrijfactie onder kinderen. Om Kim Jong-un en Trump hun angst kenbaar te maken en op te roepen tot vrede. “Naar kinderen zullen ze toch wel luisteren!”

Advertenties