Vredeszondag 2018

(eind sept 2018)

Wat een indruk wekkende zondag, gisteren : Vredeszondag. Het barst van de ingrijpende thema’s. Met een uurtje morgendienst maak je je er natuurlijk bij lange na niet van af.
Want Vrede is een allesomvattend begrip.

Daags ervoor waren in ons dorp twee kinderen en hun ouders vermoord in een gezinsdrama. Dat doffe besef hing in het orgelspel dat leek te aarzelen tussen “Ik wil mij gaan vertroosten” en “Geef vrede, Heer, geef vrede”.
Gelukkig: 4 kaarsjes brandden er al. En er kwamen er nog meer bij.
Er werd een uiterst indringend kunstwerk getoond van kinderen die als gekruisigde Jezussen aan misbruikers opgehangen waren. Ook dat hakt er wel in. Ook huiselijk geweld kwam langs. Wapenfabricage even. De oplettende Papendrechtertjes denken aan Fokker met zijn nieuwe hoofdkwartier straks hier in ons dorp. Het werd ons zonder enige sensatiezucht aangezegd; we konden er niet omheen.
Wij ‘met onze lege handen’.
De Regenboogvlag van Vrede hangt buiten bij de kerk. Die ‘vrolijke kleurtjes’ vloeken met allerlei onbestaanbare toestanden. Vloeken hun protest tegen wat we nalaten om de Vrede te vestigen.
Zuchten ook: komt het er nog van!
Hopen dus, tegen de klippen op.

We lazen weer van Jezus die een kind voor zijn vrienden zet: om dat kind op te nemen,want dan neem je Hem Zelf op. “Jezus stelt het kind als de norm”, is dat bij de collega van dienst. Daar is niets op af te dingen, want dat is ‘vrede waar een kind het goed heeft’.
En alles wat die norm niet haalt is dus ‘oorlog en wat daartoe leiden kan’.

Er werd niet alleen van de degelijke gepreekt. Er werd ook gebeden.
Ja, er wordt gebeden voor de mensen die in de oorlogsindustrie werkzaam zijn.
De hulpverleners bij geweld zijn in het vizier.
Ja, er wordt gebeden voor politici en overheden. Zeg maar: gebeden om andere politici dan die ‘het kind als norm’ niet halen. (mijn woorden)

Omdat je niet elke zondag alles kunt opsommen klinken hier een paar bescheiden woorden om vrede. Hier kun je op door bidden.

Dank voor deze prima Vredesdienst. Daar had ik het natte pak na afloop best voor over.

Maar bij één item, één invalshoek raakte ik in de war. Niet boos of zo.
Er werd nl. ook gebeden voor ‘allen die zich onvermoeibaar inzetten voor vrede. Dat zij door wat ze bestrijden niet afgeleid worden van hun vreedzame pad’.
Dat er voor vredesactivisten, de vredesbeweging in het groot wordt gebeden vind ik treffend. Ik denk bv aan Kerk en Vrede, waar ik zelf lid van ben. Maar ik kon eerlijk gezegd niet zo gauw bedenken om welk probleem het hier ging.
Even om opheldering gemaild; en bedoeld is: “dat God ons helpt om je op je vreedzame weg niet te laten besmetten door de harde en gewelddadige wereld die je bestrijdt en zo je eigen kinderlijke verbeeldingskracht ook verliest”.

O.K. dat gebed zal de vredesbeweging vooral zelf moeten verhoren, denk ik dan. Goed om weer in die spiegel te kijken.

Maar los daarvan, als ik zo vrij mag zijn, zie ik de nood van de vredesbeweging meer aan een ander front.
In mijn beleving is HET probleem met de vredesbeweging dat ze het gelijk dat ze hebben niet krijgen. “Hoor de bittere gebeden, om de vrede die niet daagt”.
Annex daarmee het gevaar dat ze hun droom opgeven. Oi, oi, oi : wat als zij er tenslotte ook al niet meer in geloven..!
En het probleem is minder dat de vredesactivisten en vredestichters van het vredespad afraken, dan dat we er allemaal eerst maar eens op gaan wandelen.

Geen verwijt dat dat nu niet werd gebeden. Maar wel iets wat me bezig houdt. Waar ik het benauwd van heb.

Advertenties