Vanaf het reservebankje

Je zit inmiddels een aantal jaren aan de andere kant van de preekstoel: Die ander staat erop; jij zit er onder. “Onder het gehoor”, heet dat.
Het zit er wel goed ook. Je mist een beetje je eigen opwinding van vroeger, maar meestal is het wel goed zo. Het slaapt ook rustiger, als je zelf niet hoeft.
“De vreugde voert ons naar dit huis”, (280)
“Zo maar een dak boven wat warhoofden”, (vrij naar 276)
“Vrede voor dit huis, met licht-doorschenen muren”, (819)
“in het stormen van de tijd..” (283),
en wat niet al. Goed. Je hebt de kerkgang er niet aan gegeven. Ze krijgen je niet over de rand van de kerkbank heen.

Je hebt altijd beweerd dat het volk van God onderweg is en zo. Dynamiek. Flexibel. Mensen zijn vervangbaar. Voorgangers zijn voorbijgangers. Of je ze om de zo veel jaar verplicht  moet uitruilen….? Kan wel zakelijk juist zijn, maar als je het echt niet aan kunt zonder dat,- zou je dan niet beter….
Je hebt altijd gezegd dat voorgangers zelf het eerst het Woord dat ze verkondigen horen, of het is niks. Ze staan er niet boven. Verleer ‘het eelt van de kerkbank’ niet. Je hoeft niet minder te lijden, dan de anderen.

het eelt van de harde kerkbank
het eelt van de harde kerkbank

Je bent inmiddels die mondige kerkganger op wie je vaak mikte. Ja? Maar met een zekere (theologische) deskundigheid; of bevlogenheid nog steeds. En je hebt nog wel wat te melden. Maar er is steeds minder “markt” voor je. Je komt niet zo vaak meer aan het woord. Aanmelding bij de preekbeurtenzoeker dan maar.
Hoge kanseltrappen worden wat lastiger. Je went eigenlijk niet aan mensen die naar een beamer achter je staan te zingen.
Gesprekje met de kinderen was altijd al moeilijk: stel maar eens geen diepe vragen waar hun ouders zo om moeten lachen!
De domineesdromen, waarin je slechts geheel verhaspeld de dienst uit maakt, komen vaker voor.
Waar je altijd voor gewaarschuwd werd klopt: je wordt onzekerder. Maar dat is de prijs die je nog wel bereid bent ervoor te betalen. Tot hoe lang? Reëel  blijven.
Toch nadert het punt dat iemand eigenlijk zo dapper moet zijn om te zeggen: “Dominee, niet meer doen!” Of die iemand zul je zelf zijn, voordat het gênant wordt. Maar nu nog niet.
Het hoofd om hoog; je bent uitgediend, niet uitgestorven.

En dan nu de volgende fase.

Advertenties

Een reactie op Vanaf het reservebankje

  1. Pingback: Bij de pizzabakker | Vrede is beweging

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s