Jezus aan tafel bij ….

(Als lucas 13: 1 t/m 5 evt  1 t/m 9 wordt gelezen.)

Stop de persen! Breaking news.

Pilatus heeft mensen uit Galilea vermoord. Heftige foto’s van paniek, bloed en modder all over the place; stukken beest, menselijke resten. Iedereen heeft het erover.
Alle flauwekul onderwerpen worden opgezouten. Een tafel vol stevige spraakmakers wordt bij elkaar gedreven. Dit thema moet nu. De mensen mochten eens gaan slapen zonder … ?

Maar stel nu dat Jezus aan tafel zit. Bij Pauw of al die anderen die en programma naar zichzelf noemen. Daar zit Hij; men kon niet om deze Bekende Jood heen, die net op het punt stond zich met het vredesoverleg om Syrië te gaan bemoeien. Die zelf trouwens ook uit Galilea kwam. Hij moest haast wel verre familie onder de slachtoffers hebben. De desbetreffende clip wordt getoond.

Maar wel vreemd daar aan die tafel, dat Jezus niks wil zeggen over die Galileeërs. Dat hadden wel religieus geïnspireerde vrijheidsstrijders kunnen zijn, zoals die voorkwamen in die tijd. Jezus spreekt niet over hun aanslagen die ze mogelijk met gebed en offer aan het voorbereiden waren. En waar NB ‘voor hetzelfde geld’ ook geheel onschuldige slachtoffers bij zouden vallen
Erger nog, kun je zeggen, hij zwijgt ook de hele Pilatus dood. Hij keert zich vrij heftig tegen Pauw en iedereen anders, ons dus. Als WIJ ons niet bekeren….

Zou ik het goed zien, dat een gewone man in de straat met zo’n bericht anders omgaat dan de beroepsduiders? De opinievormers; de analisten, het filosofisch kwartet?

Als je zoiets ergs meemaakt – leg er maar wat krantenkoppen van vandaag naast – ga je als gewoon mens al gauw nadenken over Het Lijden in de wereld, waar je maar niet over uitgedacht raakt. Hele stille tochten kennen we naar talloze plekken van het Grote Waarom? Waarom moeten mensen lijden? Waarom kun je soms zo verschrikkelijk op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats zijn? Waarom komt er geen einde aan al die slachtoffers in al die maten en soorten en gewichten? Het bewijs dat God niet bestaat. Die vragen doen ertoe. Ook als wij gewone mensen ze stellen. Er is een solidariteit van de vraag.

En de beroepsduider dan? Die mag stem geven aan wat er leeft bij mij gewone mens. Ja zeker, dat ook. Maar mag die ook net even verder gaan dan de Grote Waarom vraag aangaande het lijden van de slachtoffers?
Die prikt er ook door. Zij of hij legt de vraag op tafel naar het onrecht. Is dat ook een goede invalshoek? Vooral bij de beroeps? Ja, die insteek is ook te verdedigen, lijkt me. Niet als het enige rechtmatige Grote Gelijk, trouwens. Maar toch. Als er geleden wordt is het meestal goed de vraag te stellen naar wie heeft dat de slachtoffers aangedaan en waarom enz. Niet dat je dan alles meteen recht kunt zetten.

Met zo’n reactie van Jezus ga je toch een beetje onrustig de nacht in. Want we nemen even aan dat Jezus niet theoretiseert over onrecht en het scheve leven. Dan heeft Hij het  blijkbaar over onrecht waar wat aan te doen is. Nl. waarvan je je kunt bekeren.
Hij zegt er niet bij waarvan we ons dan concreet hebben te bekeren.
In welk onrecht hebben wij aandelen?
Moeten we ons heel concreet bekeren van de staatsterroristische aanslagen die we onze meiden en jongens laten invliegen op onschuldige en schuldige mensen in een ander ver weg land?
Moeten we ons bekeren van de idee dat het leven fair play moet zijn?
Of van de idee dat moderne heidenen niet met vragen van bekering geconfronteerd willen worden. Is dat het?

De tafel gastheer of -vrouw bedankt de Gast met iets van ‘Die gast, het moet de gastheer zijn’. (Lied 646)