Kind als undercover van Jezus

(gehouden 7 oktober 2018 PKN te B)

Waardevolle…,
Ik weet niet hoe heftig de vredesweek bij u was. Ik las er niets over op uw website. Hebt u misschien een actie zoals in Rolde gevoerd. Daar hebben ze het dorp met wel 200 Vredesvlaggen versierd. Huizen, kerken, scholen,winkels zelfs de molen,- allemaal hadden ze de kleur van hoop. “Om de vrede die niet daagt”.

20180911_124501

Rolde verkoop 200 vredesvlaggen

Misschien had u een avond belegd om vredesliederen te zingen. Of een stiltekring tegen huiselijk geweld. Of helemaal actueel : over de omstreden wapenleveranties aan foute groepen in Syrië. Of hoe het christelijke Amerika van president Trump de veiligheid van onze wereld bevordert of belaagt. Alleen maar om aan te geven hoeveel er in een Vredesweek te doen is. Daar ben je niet in een enkel uurtje morgendienst van af.

Bij al deze en dergelijke zaken is het Bijbelgedeelte dat wij vanmorgen lazen ook wel op zijn plaats. Want het kind is de norm voor het grote mensenleven met alles erop en eraan.
Ik denk dat U het mooi vindt, dat verhaal. Vooral dat warme slot. Een geweldig plaatje. Jezus en dat kind. Je loopt er zo mee weg. Moeiteloos trek je dan de conclusie dat er natuurlijk voor deze kleine rakkertjes een veilige wereld moet komen. Want zo kun je het beste laten merken dat je je kleinkind  liefhebt; dat het gewenst is; dat het (ook als ze al aan het puberen is ) gewenst en welkom is. Daarom moet zijn wereld veilig zijn; en in vrede.
Dit plaatje van Jezus en dat kind; leg daar eens naast het bericht van twee kinderen in ons dorp die samen met hun moeder vermoord werden door hun vader in de Vredesweek. Of die heel heftige, foto van een dode kleuter op een verweg strand,- opgenomen toen het te laat was. Wat kun je dan cynisch worden als je Jezus hoort praten over opnemen van deze kleinen… O, wat zijn kinderen welkom in Europese landen die aan de wapens verdienden die hun land kapot hadden geschoten.

De foto van dat jongetje op het strand is al weer van even geleden. En we dachten toen heel even dat die beelden nu echt het verschil zouden gaan maken. Een ommekeer op de lijdensweg. Nu zou er echt iets veranderen, want dit was toch te erg.  Zoals we dat weer denken bij de treurnis van die twee kinderen die wel/niet/wel/niet terug moesten naar Armenië. Wat een Lijdensweg.

Wie zo’n kind opneemt, neemt Mij op.

Ja, maar lees er nu niet over heen dat die lezing van vandaag begint met LIJDENSWEG. Voordat we aan die warme slotscène toe zijn. Jezus is onderweg. Laten we zeggen als pelgrim naar een Paasfeest in Jeruzalem. Ingetogen: als echte pelgrim doet Hij aan: bezinning, inkeer, onderricht aan zijn vrienden. En Hij onderricht hen over zijn Lijden.
Die leerlingen snappen niet dat het fout met Hem afloopt. Dat Hij zal opstaan. Het komt niet helemaal binnen. En nou snap ik weer niet dat zij dat niet snappen. Van dat lijden bedoel ik.
Een kind kan toch uitrekenen dat het met een type als Jezus nooit goed af kan lopen. Hij is zo anders. Hij heeft heel de leiding van het land bescholden,- daar lusten de honden geen pap van. Hij heeft de BOZE GEESTEN in politiek en synagoge de wacht aangezegd. Dan weet je: zo iemand komt daar niet mee weg. Boosaards komen overal mee weg.
Als U nou eens één van die discipelen was!? Misschien zou U wel gereageerd hebben van “Ja, maar u hebt ons toch! Wij zullen er altijd voor u zijn! Wij nemen u toch altijd op. U bent natuurlijk welkom bij ons. Reken daar gerust op. Wij hebben u toch in ons hart gesloten! U hoeft maar een kik te geven.” Zo doen ze verderop in het verhaal nog wel. U weet wel van Petrus: “IK zal mijn leven wel voor u inzetten”. Maar daar hoor je hier niet van. Met hun zwijgen laten ze Hem al een beetje vallen, denk ik dan.

Hoewel, misschien zeg ik iets te makkelijk dat ze dat van dat lijden niet snappen. Misschien had hun gesprek onderweg daar toch wel mee te maken. Want ze praatten  over wie de eerste is. Dat zou wel eens kunnen gaan over NA de verkeerde afloop waar Jezus hen op voorbereidde. Wie neemt dan de leiding; wie moet dan zijn nek uitsteken?

Zou je die kant op kunnen denken? Dat is anders dan de gebruikelijke uitleg dat ze kibbelden over de vraag wie van hen wel de gebraden haan zou mogen uithangen. Die boven de anderen zou staan en de lakens zou uitdelen. Snoeverij,  dus.

Ik vind dat niet passen bij Jezus’ melding dat het slecht met Hem (en dus met HEN!) zou aflopen. Dan ga je toch niet praten over wie het alfa-mannetje mag zijn. Dan ligt meer voor de hand om de vraag te stellen wie dan de erfenis van Jezus over moet nemen. Wie steekt zijn nek uit? Wie durft dan nog? Wie heeft dan nog geloof en moed en karakter? Voor een verloren zaak, zoals Jezus zegt. Als ze Hem al niet moeten, wat zul jij dan het voortouw nemen? In een failliete boedel?

De leerlingen vragen niet terug : wat bedoelt U?  Maar Jezus merkt wel dat ze ergens mee in hun maag zitten. En gaat daar  op zijn manier op in.

Jezus wijst die eerste niet aan. Maar geeft wel een hint; een programma. De eerste is hij of zij die goed is in dienen. Ze blokkeert niemand.  Laat de ander tot zijn recht komen. Die heeft de ander goed aangekeken; die is op ooghoogte gaan zitten en is niet op afstand de belangrijkste gaan uithangen. Die is niet boven de ander gaan staan.

 

Merk op, dat Markus hier Jezus niet laat preken dat wij moeten WORDEN ALS EEN KIND. Dat staat dan voor : openheid; naïveteit; onschuld; dromen; avontuur. Het geïdealiseerde kind. (daar gaat het in de KND wel over; vraag ze er vooral naar)

Maar Jezus gaat hier met dat kind een andere kant op. Het zal er eentje uit de buurt geweest zijn. Hij zal wel gewoon zijn ding hebben gedaan; en dan staat hij daar ineens. Het thema wordt nu niet ‘worden als een kind, maar : ‘het kind ‘opnemen, ontvangen’.
De andere evangelisten gaan het dan over Koninkrijk van God hebben, als het gaat over het ‘ontvangen van een kind’. Maar Markus, zegt het zo : ontvangen/ opnemen van een kind is gelijk aan het ontvangen/ opnemen van Jezus.

Ik hoor dat tegen de achtergrond van Jezus’ woorden van zojuist, nl dat niemand Hem moest. Hij is de afgewezene op zijn Lijdensweg. Ze verwerpen Hem. Ze laten Hem in de steek. Hij wordt volstrekt niet ontvankelijk verklaard.

Jezus heeft dus onderdak gevonden in dat joch. (Goed, zal het een meisje geweest zijn).  Jezus undercover in een kind. Jezus zelf wil opgenomen zijn in een kind.

ONTVANG DAT KIND.  
Hoor ik dat dan goed, dat Jezus dan niet denkt aan de roze romantische wolk die wij westerlingen wel om een kind hangen. Prinsjes die wij er van willen maken. Prinsesjes. Verwennerij. Een kind hoef je niet op te nemen omdat ze zo lief en aardig zijn.

Maar omdat ze recht hebben op de vrede die Jezus voorstaat. Tegendraads en afgewezen.

Daar zouden we de gekte van de kinderindustrie op moeten afrekenen. De vruchtbaarheids-industrie. Kinderen zijn als markt ontdekt en mogen niet rücksichtslos in de armen van het consumentisme worden gedumpt. De appjes; de snacks; de drank; de experimenten; de herrie. De obesitas.

Maar kinderen zijn de norm voor de wereld waar Jezus aan lijdt en voor opstaat. De lijdensweg van kinderen is overal en indringend realistisch.

Overigens, kinderen opnemen, –  het is nog maar de vraag of ze wel zo graag willen? Let op de signalen die ze afgeven. Die wereld waar ze binnen worden geloodst vinden ze heel dubieus. Daar zijn ze puur bang voor bleek vorig jaar. Uit hun kindermiljoenennota. Daarin gaven ze 3x meer aan defensie uit dan de echte begroting doet. Zo bang zijn ze. Er is nogal wat in onze wereld te verbeteren, eer het leven goed aan hen besteed is.

Stel dat kinderen zelf konden beslissen of ze verwekt en ontvangen willen worden… zouden ze dan voor de eer bedanken? Zouden ze zeggen: “Opgenomen worden door jullie…. neen, liever niet”. “Jullie opvolgen…. nou ik dacht het niet!”

Hoe help je hen op vredespad! Wie vertelt kinderen van de vredessamenleving waarin we geloven.

Ja, dat duurt langer dan de ene verlegen vredesweek in het jaar. Goed: herkansing in Advent- Kersttijd. Amen.

 

Advertenties