Welluku vrede bedoel u?

Ja, de kerk is als vredesbeweging begonnen.

Jezus sterft. Maar concreet is Hij gestorven AAN de moedwil van een paar mensen. Aan het principe dat mensen altijd wel om zeep te helpen zijn. Dat is een menselijke gewoonte geworden. Een schema. Zo doen we dat. En iedereen doet het. Het zit ons niet echt in het bloed of de genen, maar toch. Als we de kans krijgen, GELOVEN we erin; en gaan er volop voor.
Dat Hij opstaat is het verhaal dat dat schema afgeschaft is. Zo doen we dat dus NIET meer. Nooit. Nergens.

Maar nu moet het ook afgelopen zijn!
Het is niet zo maar een kado. Fijn, dank U. Het staat wel aardig in het mooie pakpapiertje op de kadotafel.
Opstanding betekent oproep om het aloude mechanisme ONKLAAR te maken. Stoppen met moorden en geweld. Oorzaken van conflicten weg nemen. Bedenk maar iets anders. Ruzie waarbij je geweld nodig hebt kun je je niet meer veroorloven. Je zorgt maar dat het zo ver niet komt. Je gaat maar anders leven. GEHEEL ANDERS, zegt een christen als Paulus zelfs. Want je hebt Christus leren kennen, dan weet je wel dat je niet op de ouwe fiets verder kunt.

Dat was het oorspronkelijke VREDESVERHAAL waar de kerk de markt mee op ging.
Niet meer leven op de afbraak toer. En christenen zetten een duidelijk signaal: als je christen werd, kon je niet in het leger van de keizer dienen. Soldaat was een verboden beroep. Dat hielden ze nog een drie eeuwen vol.

En toen ging het mis.

Toen de eerste keizer christen werd. Begin 4e eeuw. Toen dachten de christenen: zo’n keizer is wel o.k. Die is een dienaar van God; die zal het wel weten; die verbetert ook de positie van ons, voetvolk-christenen. Christendom werd zelfs staatsgodsdienst. Hoe verzin je het, denk je achteraf. Toen lag het nest echt onder de boom. Iemand noemt dat heel terecht DE ZONDEVAL VAN HET CHRISTENDOM.

Toen gingen ze zelfs van lieverlee redeneren: Ja, voor God moet je wel alles over hebben. Ook je leven. En als we alle boosaards nu eens opruimen voor God, dat scheelt; dat wordt een prima wereld. Laten we het beeld van Oordeelsdag maar eens letterlijk gaan uitvoeren. Dan roeien we allen uit die we vijanden van God kunnen noemen. Dat kwam dan neer op mensen die ons niet goed uitkwamen; niet van onze partij wilden zijn; ons niet wilden gehoorzamen of ons niet de spullen wilden geven die wij wilden roven. Dan gingen ze over de kling. Dan hadden ze zich maar moeten bekeren tot het christendom. Want dat werd de boven liggende partij. De kerk ging heersen over de mensen. En die gingen dus wel mee op kruistocht als een of andere rare paus dat wilde.

Het is werkelijk te schandelijk voor woorden dat bepaalde geschiedenisboekjes daar zo dierbaar over deden; nog in mijn jeugd. Toen de kruisvaarders in Jeruzalem aankwamen pochten ze er zo wat op dat ze tot aan hun knieën in het bloed stonden. Wat waren ze vroom! Wat waren ze heldhaftig geweest! Tot aan hun knieën!

De Kerk had natuurlijk vredesbeweging moeten blijven.

Maar daar hadden ze dan ook alles op moeten afstemmen. De economie; de wetenschap; de landbouw. En niet te vergeten de rechtspraak en politiek. De machtsverhoudingen.
En later nog meer: de ontwikkeling van de techniek. Om strijd proberen ze wapens te ontwikkelen die als maar beter in vernietigen zijn. Als ze maar verkocht konden worden. Aan wie dondert niet. Aan je vijand ook, dan wist je tenminste wat voor goed spul die in huis had. Uit die praktijk zal wel de uitdrukking: “Ze hebben het van geen vreemde!” stammen.
Dat is zich allemaal los gaan zingen van een leven zonder oorlog en geweld.

Welluku vrede bedoel U

Met Kerstmis de geboorte van Christus vieren. Graag. Maar er zijn op zijn minst misverstanden over de inhoud daarvan. Tekenend is dat we voor advent geen vorm hebben weten te vinden waarin vrede in de hele ‘lengte en breedte en diepte en hoogte’ uitdrukkelijk aan de orde komt in allerlei activiteiten. Behalve zingen misschien.
Ik denk dat de kerk een aanvulling op de vredesweek goed zou kunnen gebruiken. De herontdekking van advent als vredestijd zou iets kunnen zijn. In Duitsland heeft dat al de vorm van een heuse Friedensdekade.

Advertenties