Prometheus in mineur

Wenn ich euer eins nur war,

müßt mich nicht mehr schämen,

würd der ewigen Wiederkehr

gern mich anbequemen,

 

liefe auf bestimmter Bahn,

stimmend im Geräte,

tat, was gestern ich getan,

was ich morgen täte,

 

niemand wüßte, wer ich bin,

sollte nie erfahren,

wer im dunklen Anbeginn

meine Eltern waren,

 

daß ich winzig einst im Schoß

wie ein Fisch geschwommen

und als blut’ger Erdenkloß

auf die Welt gekommen,

 

statt, im Ofen durchgeglüht,

und gestanzt von Dingen,

mit gepanzertem Gemüt

unter Euch zu springen*

Zou ik zijn als jullie,

hoefde ik me niet te schamen,

zou ik kunnen aanleunen

tegen de eeuwige sleur,

 

ik zou lopen op gebaande wegen,

geheel in de pas,

deed wat men gister deed

en morgen weer zou doen.

 

Niemand zou me kennen,

niemand zelfs  weten

wie in een duister ooit

mijn ouders zijn geweest,

 

dat ik piepklein in een schoot

als een visje rondzwom,

en als een bloedig klompje

binnenviel op deze aardkloot.

 

In plaats van

in de oven gezuiverd,

door gebeurtenissen geplet,

onder jullie rond te springen

met een gepantserd gemoed.

 

 

 Openingsgedicht in “Über prometheische Scham” van Günther Anders.

In “Die Antiquiertheit des Menschen” Band I München, 5e druk 1980

Anders zegt ervan (misschien over een titel?) in een Anmerkung: “An die Zahnräder”. Aus den “Molussischen Industriehymnen”.
Molussië is een eigen wereld van Anders. Ze vertegenwoordigt een niet wetenschappelijke benadering van de grote thema’s van deze wereld: mythisch, symbolisch. Lees de enige roman van Anders: “De catacombe van Molussië”,

klein commentaar jab:

G.Anders’  kapitale thema is, dat de mens achterhaald is door de producten die hij kan maken. Die zijn sneller, slimmer etc. De hele techno-cultuur, die hij in het industriële doden van Auschwitz en Hiroshima belichaamd zag, en die doorgaat.
Het is een heel wrang gedicht: huidige mens is nog niet een van de dingen is, Voldoet nog niet aan hun norm. Maar is nog zo’n achterlijk mens met een gewone vader en moeder: hij is nog geboren, niet gemaakt. Het hele essay gaat daar ook over.
Hoe indringend is dat laatste zinnetje!
Die verdinglijking van de mens gaat door, kun je als verlangen bezingen, maar…. met gepantserd gemoed. Nooit met onbevangen vreugde.

Serious business.

(Aangepaste vertaling van YHS.) (April 2017)

Anders03

Günther Anders

Advertenties